حدیث دربارهاُمّ القرآن
الدرّ المنثور عن أبي سعيدِ بنِ المُعلَّى:كنتُ اُصَلّي فَدَعاني النّبيُّ صلى الله عليه و آله فلَم اُجِبهُ، فقالَ: أ لَم يَقُلِ اللّهُ: «اسْتَجِيبُوا للّهِِ و لِلرَّسولِ إذا دَعاكُم» ۱؟! ثُمّ قالَ: لاَُعَلِّمَنَّكَ أعظَمَ سُورَةٍ في القرآنِ قبلَ أن تَخرُجَ مِن المَسجِدِ، فَأخَذَ بِيَدي، فلَمّا أرَدنا أن نَخرُجَ قلتُ: يا رسولَ اللّهِ، إنّكَ قلتَ: لاَُعَلِّمَنَّكَ سُورَةً في القرآنِ؟ قالَ: «الحَمدُ للّهِِ ربِّ العالَمينَ» هي سَبعُ المَثاني و القرآنُ العَظيمُ الذي اُوتيتُهُ. ۲
الدرّ المنثورـ به نقل از ابو سعيد بن معلّى ـ: در حال نماز بودم پيامبر خدا صلى الله عليه و آله مرا صدا زد ولى جواب او را ندادم. حضرت فرمود: مگر خداوند نفرموده است: «هر گاه خدا و رسول شما را صدا زدند، جواب بدهيد»؟ سپس فرمود: پيش از آن كه مسجد را ترك كنى، با عظمت ترين سوره قرآن را به تو مى آموزم. حضرت دستم را گرفت و چون نزديك در مسجد رسيديم، عرض كردم: اى رسول خدا! شما فرموديد كه: با عظمت ترين سوره قرآن را به تو مى آموزم. حضرت فرمود: «الحمد للّه رب العالمين» (سوره حمد) همان سبع المثانى و قرآن عظيمى است كه به من داده شده است.