حدیث دربارهآدم كشى
الإمامُ الباقرُ عليه السلام:ما مِن نَفسٍ تُقتَلُ بَرَّةً و لا فاجِرَةً إلاّ و هِي تُحشَرُ يَومَ القِيامَةِ مُتَعلِّقَةً بقاتِلِهِ بيَدهِ اليُمنى و رَأسُهُ بيَدِهِ اليُسرى و أوداجُهُ تَشخَبُ دَما، يقولُ: يا رَبِّ سَلْ هذا فِيمَ قَتَلَني، فإن قالَ قَتَلَهُ في طاعَةِ اللّهِ اُثيبَ القاتِلُ الجَنّةَ و اُذهِبَ بِالمَقتولِ إلَى النارِ، و إن قالَ في طاعَةِ فلانٍ، قيلَ لَهُ: اُقتُلْهُ كما قَتَلَكَ، ثُمّ يَفعَلُ اللّهُ عَزَّ و جلَّ فيهِما بعدَ مَشيئَةٍ. ۱
امام باقر عليه السلام:هيچ نفْسى نيست كه بى گناه يا با گناه كشته شود، مگر اين كه روز قيامت محشور مى شود، در حالى كه با دست راست خود به قاتلش آويزان شده و سر بريده خود را به دست چپ دارد و از شاهرگهايش خون بيرون مى جهد و عرض مى كند: اى پروردگار من! از اين بپرس كه چرا مرا كشت؟ اگر كُشنده بگويد: در راه طاعت خدا او را كشتم، به قاتل بهشت پاداش داده مى شود و مقتول به آتش برده مى شود. و اگر بگويد: در راه اطاعت از فلان كس او را كشتم، به مقتول گفته شود: همان گونه كه او تو را كُشت، تو او را بكش. سپس خداوند عزّ و جلّ با آن دو هر كارى كه بخواهد مى كند.
۱.الكافي: 7/272/3.