حدیث دربارهرواياتِ توضيح دهنده فقرِ ستودنى
عنه عليه السلام:إنَّ للّهِِ تَعالى عُقوباتٍ بِالفَقرِ و مَثوباتٍ بِالفَقرِ؛ و مِن عَلاماتِ الفَقرِ إذا كانَ مَثوبَةً: أن يَحسُنَ عَلَيهِ خُلُقُهُ، و يُطيعَ بِهِ رَبَّهُ، و لا يَشكُوَ حالَهُ، و يَشكُرَ اللّهَ تَعالى عَلى فَقرِهِ. و مِن عَلاماتِهِ إذا كانَ عُقوبَةً: أن يَسوءَ عَلَيهِ خُلُقُهُ، و يَعصِيَ رَبَّهُ بِتَركِ طاعَتِهِ، و يُكثِرَ الشِّكايَةَ، و يَتَسَخَّطَ القَضاءَ. ۱
امام على عليه السلام:هر آينه خداى ـ تعالى ـ را از رهگذر فقر، كيفرها و پاداش هايى است؛ از نشانه هاى فقرِ پاداشى چنين است: خُلق فقير نيكو گردد؛ در عين فقر، از پروردگارش فرمان بَرَد؛ از حال خود شكوه نكند؛ و خداى ـ تعالى ـ را بر فقر خويش سپاس گويد. و از نشانه هاى فقرِ كيفرى چنين است: خُلق فقير زشت گردد؛ با فرمان نبردن از پروردگارش او را سركشى كند؛ فراوان شكوه كند؛ و از قضاى خداوند خشمناك باشد.
۱.إحياء علوم الدين: 4 / 301.