حدیث دربارهفراست مؤمن

میزان الحکمه ج ۹، ص ۸۹، ح ۱۵۸۹۳

امام صادق علیه‌السلام

فراست مؤمن

عنه عليه السلام:إنّ في الإمامِ آيةً للمُتَوسِّمِينَ، و هُو السَّبيلُ المُقيمُ، يَنظُرُ بنُورِ اللّهِ، و يَنطِقُ عنِ اللّهِ، لا يَعزُبُ علَيهِ (عنه) شيءٌ مِمّا أرادَ. ۱

امام صادق عليه السلام:همانا در امام نشانه اى است براى نشانه شناسان و اوست ايستاده بر سر راه (نشانه اى براى راهنمايى)، با نور خدا مى نگرد و از جانب خدا سخن مى گويد و هيچ چيز از آنچه بخواهد، بر او پوشيده نيست.

۱.تفسير العيّاشي: 2/248/31.

کلیدواژه‌ها روشن بینی فراست مومن

احادیث دیگر این موضوع

۸

الميزان في تفسير القرآن:پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: بترسيد از درون بينى مؤمن! زيرا كه او با نور خدا مى بيند. حضرت سپس آيه «به يقين در اين براى نشانه شناسان نشانه هاست» را تلاوت كرد و فرمود: يعنى افراد با فراست.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بترسيد از فراست مؤمن! زيرا او با نور خداوند عزّ و جلّ مى بيند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:از فراست مؤمن بر حذر باشيد! زيرا او با نور خدا مى بيند و با توفيق خدا سخن مى گويد.

امام على عليه السلام:از [حدس و] گمانهاى مؤمنان بترسيد؛ زيرا خداوند متعال حق را در زبانهاى آنان قرار داده است.

الميزان في تفسير القرآن:امام باقر عليه السلام فرمود: هيچ آفريده اى نيست مگر اين كه بر پيشانى او مؤمن يا كافر نوشته شده است. و اين از شما پوشيده است اما از امامان آل محمّد پوشيده نيست. از همين رو هر كس بر ايشان وارد شود بدانند كه او مؤمن است يا كافر. حضرت سپس اين آيه را خواند: «به يقين در اين براى نشانه شناسان نشانه هاست». اين نشانه شناسان، همين امامان آل محمّدند.

امام صادق عليه السلامـ درباره آيه «به يقين در اين [كيفر]براى نشانه شناسان نشانه هاست» ـفرمود: منظور افراد با فراست است.

امام صادق عليه السلام:آن گاه كه قائم آل محمّد قيام كند، به شيوه داورى داود ميان مردم داورى كند و نيازى به گواه نداشته باشد. خداوند متعال به او الهام مى فرمايد و لذا بر اساس علم خود قضاوت مى كند و هر قومى را از آنچه نهان داشته اند خبر مى دهد و دوست و دشمن خود را از قيافه آنها مى شناسد. خداوند سبحان مى فرمايد: «به يقين در اين براى نشانه شناسان نشانه هاست».

امام صادق عليه السلامـ در جواب معاوية بن عمّار از تفسير جمله: «مؤمن با نور خدا مى نگرد» ـفرمود: اى معاويه! خداوند مؤمن را از نور خود آفريد و آنان را در رحمت خود غوطه ور كرد و آن روز كه خود را به مؤمن شناساند، نسبت به ولايت ما و معرفت خودش از مؤمنان پيمان گرفت؛ بنا بر اين، مؤمن برادر پدرى و مادرى مؤمن است، پدرش نور است و مادرش رحمت و او با آن نورى كه از آن آفريده شده است، مى نگرد.