حدیث دربارهلواط دهنده
بحار الأنوار عن مَيمونَ اللَّبّانِ:كنتُ عند أبي عبدِ اللّهِ عليه السلام فقُرِئَ عِندَهُ آياتٌ مِن «هُودٍ»، فلَمّا بَلغَ «و أمْطَرْنا عَلَيْها حِجارَةً مِن سِجِّيلٍ مَنضُودٍ ۱ مُسَوَّمَةً عِندَ ربِّكَ و ما هِيَ مِن الظّالِمينَ بِبَعيدٍ» ۲ فقالَ عليه السلام: مَن ماتَ مُصِرّا علَى اللِّواطِ فلَم يَتُبْ يَرميهِ اللّهُ بحَجَرٍ مِن تلكَ الحِجارَةِ يكونُ فيهِ مَنِيَّتُهُ و لا يَراهُ أحَدٌ. ۳
بحار الأنوارـ به نقل از ميمون لبّان ـ: نزد امام صادق عليه السلام بودم كه در حضور ايشان آياتى از سوره هود خوانده شد. چون به اين آيه رسيده شد: «و سنگهايى از [نوع]سنگ گِلهاى لايه لايه بر آنان بارانديم [سنگهايى]كه نزد پروردگارت نشان زده بود. و آن از ستمگران دور نيست»، حضرت فرمود: هر كس بر عمل لواط مداومت ورزد و توبه نكرده بميرد، خداوند يكى از آن سنگها را بر او بزند كه مرگش در آن باشد و هيچ كس آن را نبيند.