حدیث دربارهسرگرمى و غفلت
عنه عليه السلام:أ أقنَعُ مِن نَفسي بأن يُقالَ: هذا أميرُ المؤمنينَ، و لا اُشارِكَهُم في مَكارِهِ الدَّهرِ، أو أكونَ اُسوَةً لَهُم في جُشوبَةِ (خُشونَةِ) العَيشِ؟! فما خُلِقتُ ليَشغَلَني أكلُ الطَّيِّباتِ، كالبَهيمَةِ المَربوطَةِ هَمُّها عَلَفُها، أوِ المُرسَلَةِ شُغلُها تَقَمُّمُها، تَكتَرِشُ مِن أعلافِها، و تَلهو عَمّا يُرادُ بها، أو اُترَكَ سُدىً، أو اُهمَلَ عابِثا. ۱
امام على عليه السلام:آيا به اين دل خوش باشم كه گفته شود: اين امير مؤمنان است، اما در سختى هاى روزگار شريك و همدرد آنان، يا در سختى زندگى سرمشق ايشان نباشم؟! من آفريده نشده ام كه خوردن غذاهاى لذيذ و رنگارنگ مرا به خود مشغول سازد، همانند حيوانِ به آخور بسته اى كه همه همّ و غمش علوفه اوست، يا همچون حيوان رهايى كه در ميان زباله ها مى چرد و شكمش را از علف پر مى كند و از آنچه در انتظار اوست، غافل است يا سر خود رها شوم يا بيهوده بگذرانم.
۱.نهج البلاغة: الكتاب 45.
کلیدواژه‌ها سرگرمی و غفلت