حدیث دربارهلعنت شدگان

میزان الحکمه ج ۱۰، ص ۲۷۷، ح ۱۸۳۷۱

امام علی علیه‌السلام

لعنت شدگان

عنه عليه السلام:لَعَنَ رسولُ اللّهِ المُحَلِّلَ و المُحَلَّلَ لَهُ. ۱

امام على عليه السلام:پيامبر خدا صلى الله عليه و آله، مُحلّل و محلّل گيرنده را لعنت كرد.

۱.سنن ابن ماجة: 1/622/1935.

کلیدواژه‌ها لعنت لعنت شدگان

احادیث دیگر این موضوع

۸

امام باقر عليه السلام:چون لعنت از دهان لعنتگر بيرون آيد ميان او و كسى كه لعنت شده است، مردد مى ماند؛ اگر راه و مجوّزى [براى رفتن به سوى لعنت شده]نيافت به سوى لعنت كننده برمى گردد كه او به آن سزاوارتر است. پس، از لعنت كردن مؤمن بپرهيزيد، كه به خودتان برمى گردد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:لعنت خدا بر كسى كه نابينا را از راه منحرف كند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:لعنت خدا بر كسى كه عمل قوم لوط را انجام دهد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:لعنت خدا بر كسى كه براى غير خدا ذبح كند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:لعنت خدا بر كسى كه خود را به غير پدرش نسبت دهد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:لعنت خدا بر رشوه دهنده و رشوه ستان و واسطه ميان آن دو.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هنگامى كه عالمان يهودى و راهبان مسيحى امر به معروف و نهى از منكر را فرو گذاشتند، خداوند به زبان پيامبرانشان همه آنان را لعنت كرد و آنگاه بلا همه آنها را فرا گرفت.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:سه نفرند، كه خدا آنها را لعنت كرده است: كسى كه به پدر و مادر خود بى اعتنايى كند. كسى كه ميان مرد و زنى سعايت كند، تا ميان آنها جدايى افكند و سپس خودش با زن او ازدواج كند و كسى كه ميان مؤمنان سخن چينى كند، تا آنان نسبت به يكديگر دشمنى و حسادت ورزند.