حدیث دربارهستونها و اركان كفر

الإمامُ عليٌّ عليه السلام:الكُفرُ على أربَعِ دَعائمَ: علَى التَّعَمُّقِ، و التَّنازُعِ، و الزَّيغِ، و الشِّقاقِ، فمَن تَعَمَّقَ لم يُنِبْ إلَى الحَقِّ، و مَن كَثُرَ نِزاعُهُ بالجَهلِ دامَ عَماهُ عنِ الحَقِّ، و مَن زاغَ ساءَت عندَهُ الحَسَنةُ، و حَسُنَت عِندَهُ السَّيّئةُ، و سَكِرَ سُكرَ الضَّلالَةِ، و مَن شاقَّ وعُرَتْ علَيهِ طُرُقُهُ، و أعضَلَ علَيهِ أمرُهُ، و ضاقَ علَيهِ مَخرَجُهُ. ۱

امام على عليه السلام:كفر بر چهار ستون استوار است: بر تند روى و ستيزه گرى و كژى و عناد؛ زيرا، كسى كه تندرو باشد، به حق باز نگردد و آن كه از روى نادانى ستيزه گرى بسيار كند، كوردلى او از ديدن حق، پايدار مانَد و آن كه [از راه حق]منحرف شود، نيك در نظرش بد و بد در نظرش نيك جلوه كند و مستِ گمراهى شود و آن كه دشمنى و عناد ورزد، راههايش بر او ناهموار و كارش بر او، دشوار شود و راه خروجش [از گمراهى]بر او، تنگ گردد.

۱.نهج البلاغة: الحكمة 31.

کلیدواژه‌ها کفر ستونها و ارکان کفر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:پايه هاى كفر چهار تاست: ميل و ترس و نارضايى و خشم.

امام على عليه السلام:كفر، بر چهار ستون استوار است: بيرون شدن از فرمان [خدا]، غلّو [در دين]، شك و شبهه.

امام على عليه السلام:كفر، بر چهار پايه استوار است: بر نادانى، كوردلى، غفلت و شك آنچه در اين حديث به عنوان پايه هاى كفر ذكر شده، در حديث پيش از آن به عنوان پايه هاى فسق ياد شده اند. مراجعه كنيد.؛ زيرا كسى كه نادان باشد، حق را كوچك شمارد و آشكارا دم از باطل زند و با دانايان دشمنى ورزد و بر گناه بزرگ پاى فشرد. و كسى كه كوردل باشد، ياد خدا را به فراموشى سپارد و از گمان پيروى كند و بدون توبه و زارى، طالب آمرزش باشد. و كسى كه غافل باشد از راه راست منحرف شود و آرزوها او را بفريبد و دريغ و پشيمانى فرايش گيرد و از جانب خداوند چيزى براى او رقم خورد كه گمانش را هم نمى كرد. و كسى كه از فرمان خدا سركشى كند، دستخوش شك شود و هر كه به شك درافتد، خداوند بر او بزرگى كند، پس با قدرت خود او را خوار گرداند و با جلال و شكوه خويش وى را حقير سازد، همچنان كه در كار خود كوتاهى كرد، و به پروردگار مهربان و بزرگوار خود مغرور شد.

امام صادق عليه السلام:ريشه هاى كفر سه تاست: آزمندى، خود بزرگ بينى و حسادت. امّا آزمندى، نمونه اش آدم عليه السلام است كه چون از آن درخت نهى شد، آزمندى او را به خوردن از آن وا داشت. اما خود بزرگ بينى، نمونه اش ابليس است كه وقتى به سجده در برابر آدم فرمان يافت، استكبار ورزيد. اما حسادت، نمونه اش دو فرزند آدم است كه يكى از آن دو [از روى حسادت]، ديگرى را كشت.