حدیث دربارهستودن بنده راز دار
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:طوبى لِكُلِّ عَبدٍ نُومَةٍ، عَرَفَ النّاسَ و لم يَعرِفْهُ النّاسُ، عَرَفَهُ اللّهُ برِضوانٍ، اُولئكَ مَصابيحُ الهُدى، يَكشِفُ اللّهُ عَنهُم كُلَّ فِتنَةٍ مُظلِمَةٍ، سَيُدخِلُهُم اللّهُ في رَحمَةٍ مِنهُ، ليسَ اُولئكَ بالمَذاييعِ البُذُرِ و لا الجُفاةِ المُرائينَ. ۱
امام على عليه السلام:خوشا به حال هر بنده بى نام و نشانى كه مردم را مى شناسد و مردم او را نمى شناسند. خداوند او را به خشنودى [از خدا] مى شناسد؛ اينان چراغهاى هدايتند، خداوند هر گونه فتنه تاريكى را از آنان مى زدايد. به زودى آنان را غرق رحمتى از رحمتهاى خود مى كند. نه سخن پراكن و فاش كننده اسرار هستند و نه نا فرهيخته و رياكار.
۱.حلية الأولياء: 1/76، و انظر الكافي: 2/225/12.