حدیث دربارههر كه تكبّر ورزد خدا او را پست گرداند
الإمامُ الكاظمُ عليه السلام:إنّ الزَّرعَ يَنبُتُ في السَّهلِ و لا يَنبُتُ في الصَّفا، فكذلكَ الحِكمَةُ تَعمُرُ في قَلبِ المُتَواضِعِ و لا تَعمُرُ في قَلبِ المُتَكبِّرِ الجَبّارِ؛ لِأنَّ اللّهَ جَعَلَ التَّواضُعَ آلةَ العَقلِ، و جَعَلَ التَّكبُّرَ مِن آلةِ الجَهلِ، أ لَم تَعلَمْ أنّ مَن شَمَخَ إلَى السَّقفِ برأسِهِ شَجَّهُ، و مَن خَفَضَ رأسَهُ استَظَلَّ تَحتَهُ و أكَنَّهُ؟! و كذلكَ مَن لم يَتَواضَعْ للّهِِ خَفَضَهُ اللّهُ، و مَن تَواضَعَ للّهِِ رَفَعَهُ. ۱
امام كاظم عليه السلام:همانا زراعت، در دشت پست مى رويد و روى تخته سنگ نمى رويد. حكمت نيز چنين است: در دل شخص فروتن آباد مى شود و در دل متكبّر گردن فراز آباد نمى شود؛ زيرا كه خداوند فروتنى را ابزار خرد و دانايى قرار داده و تكبّر را از ابزار نادانى. مگر نمى دانى كه هر كس سرش را به سقف سايد، سرش مى شكافد و هر كه سر پايين گيرد در زير سقف سايه و پناه مى گيرد. بدين سان نيز هر كه براى خدا فروتنى نكند، خداوند او را پست گرداند و هر كه براى خدا فروتنى كند، خداوند او را بالا برد.
۱.تحف العقول: 396.