حدیث دربارهباختن در دنيا و آخرت

عنه عليه السلام:النّاسُ ثَلاثَةُ أصنافٍ: زاهِدٌ مُعتَزِمٌ، وصابِرٌ عَلى مُجاهَدَةِ هَواهُ، وراغِبٌ مُنقادٌ لِشَهَواتِهِ؛ فَالزّاهِدُ لا يُعَظِّمُ ما آتاهُ اللّهُ فَرَحا بِهِ ولا يُكثِرُ عَلى ما فاتَهُ أسَفا. وَالصّابِرُ نازَعَتهُ إلَى الدُّنيا نَفسُهُ فَقَدَعَها ۱، وتَطَلَّعَت إلى لَذّاتِها فَمَنَعَها. وَالرّاغِبُ دَعَتهُ إلَى الدُّنيا نَفسُهُ فَأَجابَها، وأمَرَتهُ بِإِيثارِها فَأَطاعَها، فَدَنَّسَ ۲ بِها عِرضَهُ، ووَضَعَ لَها شَرَفَهُ، وضَيَّعَ لَها آخِرَتَهُ. ۳
امام على عليه السلام:مردم، سه دسته اند: زاهدِ مصمّم، شكيبا در مبارزه با هوس، و خواهنده و پيرو خواهش هاى نفسانى. زاهد، آنچه را خداوند به او مى دهد، از سرِ شادى بزرگ نمى شمارد و آنچه را كه از دست مى دهد، از سر افسوس، بزرگ نمى داند. شكيبا، نفْسش او را به سوى دنيا كشانْد؛ امّا او آن را باز داشت، و نفْسش به لذّت هاى آن چشم دوخت؛ ليكن او مانعش شد. و خواهنده، نفْسش او را به دنيا فرا خواند و او اجابتش كرد و به برگزيدن دنيا [بر آخرت] دستورش داد و او اطاعتش كرد، و بدين ترتيب، آبروى خويش را لكّه دار ساخت، و به خاطر دنيا شرافت خود را به پستى كشاند، و آخرتش را تباه كرد.
۱.القدْع: الكفّ والمنع (النهاية: ج 4 ص 24 «قدع»).
۲.الدَّنَسُ: وَسَخُ الثوب والعِرض (القاموس المحيط: ج 2 ص 217 «دنس»).
۳.دستور معالم الحكم: ص 120.

احادیث دیگر این موضوع

۸