حدیث دربارهباختن در دنيا و آخرت
عنه عليه السلام:مَعاشِرَ النّاسِ! اتَّقُوا اللّهَ، فَكَم مِن مُؤَمِّلٍ ما لا يَبلُغُهُ، وبانٍ ما لا يَسكُنُهُ، وجامِعٍ ما سَوفَ يَترُكُهُ، ولَعَلَّهُ مِن باطِلٍ جَمَعَهُ، ومِن حَقٍّ مَنَعَهُ، أصابَهُ حَراما، وَاحتَمَلَ بِهِ آثاما، فَباءَ بِوِزرِهِ، وقَدِمَ عَلى رَبِّهِ آسِفا لاهِفا، قَد خَسِرَ الدُّنيا وَالآخِرَةَ، ذلِكَ هُوَ الخُسرانُ المُبينُ. ۱
امام على عليه السلام:اى گروه هاى مردم! پروامندى از خداوند، در پيش گيريد؛ زيرا چه بسيار است آرزومندِ چيزى كه به آن نمى رسد، و سازنده بنايى كه در آن، [مهلتِ [سكونت نمى يابد، و گرد آورنده مالى كه به زودى آن را [براى ديگران] بر جاى مى گذارد، و شايد آن را از راه نادرست، يا از نپرداختن حقّى، گرد آورده است. [در اين صورت،] از حرام به آن رسيده و با اين كار، گناهانى به دوش كشيده است. پس وزر و وبال آن را بر عهده مى گيرد، و با افسوس و اندوه بر پروردگارش وارد مى شود. او دنيا و آخرت را زيان كرده است و اين، همان زيان آشكار است.
۱.نهج البلاغة: الحكمة 344، بحار الأنوار: ج 78 ص 83 ر 88.