حدیث دربارههلاكت

دنیا و آخرت ج ۱، ص ۴۱۷، ح ۶۷۲

امام علی علیه‌السلام

عنه عليه السلام:آفَةُ النَّفسِ الوَلَهُ ۱ بِالدُّنيا. ۲

امام على عليه السلام:آفت نفْس، شيفتگى به دنياست.

۱.الوَلَه: ذهابُ العقل والتحيّر من شدّة الوَجد (النهاية: ج 5 ص 227 «وله»).

۲.غرر الحكم: ح 3926، عيون الحكم والمواعظ: ص 182 ح 3731 وفيه «العقل» بدل «النفس».

کلیدواژه‌ها دنیای نکوهیده زیان های دنیادوستی تباهی جان هلاکت

احادیث دیگر این موضوع

۶

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس همه غصّه هايش را يك غصّه ـ يعنى غصّه آخرتش ـ كُنَد، خداوندغصّه هاى دنياى او را برطرف مى سازد، و هر كس انواع غصّه هاى دنيا وجودش را فرا بگيرد، خداوند، اهمّيتى نمى دهد كه در كدام وادى از وادى هاى آن نابود مى شود.

امام على عليه السلام:كسى كه زندگى كنونى، بيشتر از زندگى آينده اختياردار او باشد و كارهاى دنيا بر او چيره تر از كارهاى آخرت باشد، هر آينه ماندگار را به فناپذير فروخته، و جاويدان را با گذرا عوض كرده، و خويشتن را به نابودى افكنده، و زندگى دگرگون شونده زوال پذير را براى خود پسنديده، و از راه روشن به كج راهه رفته است.

امام على عليه السلام:هر گاه مشغله انسان به دنيا بيشتر شود و علاقه اش به آن فزون تر گردد، دنيا او را به راه هاى گوناگون مى برد و وى را در مهلكه ها مى افكند.

امام على عليه السلام:كسى كه هر گاه دنيايش سالم (و تأمين) باشد، برايش مهم نيست كه چه بلايى بر سر آخرتش مى آيد، در هلاكت است.

امام على عليه السلام:زهد تو در دنيا، تو را نجات مى دهد، و دل بستگى تو به آن، تو را نابود مى كند.

امام على عليه السلام:دنياخواهى، كليد نابودى است.