حدیث دربارهآزمندى
عنه عليه السلام ـ مِن كِتابٍ لَهُ إلى مُعاوِيَة ـ:أمّا بَعدُ، فَإِنَّ الدُّنيا مَشغَلَةٌ عَن غَيرِها، ولَم يُصِب صاحِبُها مِنها شَيئا إلاّ فَتَحَت لَهُ حِرصا عَلَيها ولَهَجا ۱ بِها، ولَن يَستَغنِيَ صاحِبُها بِما نالَ فيها عَمّا لَم يَبلُغهُ مِنها، ومِن وَراءِ ذلِكَ فِراقُ ما جَمَعَ ونَقضُ ما أبرَمَ! ولَوِ اعتَبَرتَ بِما مَضى حَفِظتَ ما بَقِيَ، وَالسَّلامُ. ۲
امام على عليه السلام ـ در نامه اش به معاويه ـ:امّا بعد؛ دنيا مايه باز داشتن از غير خود (آخرت) است، و دنياخواه، به چيزى از آن نمى رسد، جز آن كه درى از آزمندى و شيفتگى به دنيا بر رويش گشوده مى گردد، و با آنچه از دنيا به دست آورده، از آنچه به دست نياورده است، هرگز احساس بى نيازى نمى كند، در حالى كه سرانجام، بايد آنچه را گرد آورده است، بگذارد و برود و آنچه را رشته است، پنبه كند! و تو اگر از آنچه گذشته است، پند مى گرفتى، آنچه را مانده است، پاس مى داشتى. بدرود!