آزمندى

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه دلش مالامال از عشق به دنيا شود، سه چيز همواره با اوست: مشقّتى كه رنج آن تمام نمى شود، حرصى كه به بى نيازى نمى انجامد، و آرزويى كه به پايان نمى رسد.

امام على عليه السلام:آن كه دلش غرق دنيادوستى شود، سه چيز از دنيا به دل او درمى آميزد: اندوهى كه دمى از او جدا نمى شود، حرصى كه از او دست برنمى دارد، و آرزويى كه به آن نمى رسد.

امام على عليه السلام ـ در نامه اش به معاويه ـ:امّا بعد؛ دنيا مايه باز داشتن از غير خود (آخرت) است، و دنياخواه، به چيزى از آن نمى رسد، جز آن كه درى از آزمندى و شيفتگى به دنيا بر رويش گشوده مى گردد، و با آنچه از دنيا به دست آورده، از آنچه به دست نياورده است، هرگز احساس بى نيازى نمى كند، در حالى كه سرانجام، بايد آنچه را گرد آورده است، بگذارد و برود و آنچه را رشته است، پنبه كند! و تو اگر از آنچه گذشته است، پند مى گرفتى، آنچه را مانده است، پاس مى داشتى. بدرود!

امام على عليه السلام ـ در نامه اش به عمرو بن عاص ـ:امّا بعد؛ دنيا مايه باز داشتن از غير خود (آخرت) است، و دنياپرست در آن، شكست خورده است. او هرگز به چيزى از دنيا نرسيد، مگر آن كه دنيا درى از آزمندى را به رويش گشود، و هزينه اى بر او بار كرد كه موجب دنياخواهى بيشتر او شد. دنيادار، هر اندازه از دنيا به دست آورد، باز او را از آنچه به دست نياورده است، بى نياز نمى كند، در حالى كه سرانجام او، جدا شدن از چيزى است كه گرد آورده است. خوش بخت، كسى است كه از ديگران پند گيرد. پس، اى ابو عبد اللّه! اجر خود را ضايع مكن، و با معاويه در راه باطلش همراهى منما؛ چرا كه معاويه مردم را خوار مى شمارد و براى حق، ارزشى قائل نيست.