حدیث دربارهدنيا خوش و شيرين است

الكافي عن عليّ بن أسباط عنهم عليهم السلام: فيما وَعَظَ اللّهُ بِهِ عيسى عليه السلام.: يا عيسى، إنَّ الدُّنيا حُلوَةٌ، وإنَّمَا استَعمَلتُكَ فيها، فَجانِب مِنها ما حَذَّرتُكَ، وخُذ مِنها ما أعطَيتُكَ عَفوا ۱. ۲

الكافي ـ به نقل از على بن اسباط، از ائمّه عليهم السلامـ: از پندهاى خداوند به عيسى آن بود كه: «. اى عيسى! دنيا شيرين است، و من تو را در آن به كار گرفته ام. پس، دنيا از آنچه تو را بر حذر داشته ام، دورى كن، و در آن آنچه را كه از روى بخشش عطايت كرده ام، برگير ۳».

۱.العَفوُ: أحلُّ المال وأطيبُه، وخيارُ الشيء وأجودُه، والفضلُ والمعروف (القاموس المحيط: ج 4 ص 364 «عفو»).

۲.الكافي: ج 8 ص 131 ـ 140 ح 103، تحف العقول: ص 500 من دون إسنادٍ إلى المعصوم، الأمالي للصدوق: ص 613 ح 842 عن أبي بصير عن الإمام الصادق عليه السلام بزيادة «لتطيعني» بعد «فيها»، تنبيه الخواطر: ج 2 ص 145 عن الإمام الصادق عليه السلام، بحار الأنوار: ج 14 ص 298 ح 14.

۳.يا: از آنچه از دنيا عطايت كرده ام، پاك ترين و حلال ترين آن را برگير.

کلیدواژه‌ها دنیا بر حذر داشتن از دنیا بر حذر داشتن از فریفته شدن به دنیا دنیا خوش و شیرین است

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:از دنيا بر حذر باشيد؛ چرا كه دنيا خوش و شيرين است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ به جرير ـ:«اى جرير! اسلام بياور تا به سلامت مانى، اسلام بياور تا به سلامت مانى» اين را سه بار فرمود. «. اى جرير! تو را از دنيا و شيرينى شير خوردن از آن (دستيابى به دنيا) و تلخى گرفته شدن از شير آن، بر حذر مى دارم».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هان! دنيا شيرين و خوش است. پس، اى بسا كسى كه از مال خدا و پيامبر او خود را غرق دنيا مى كند، امّا در روز قيامت، او را جز آتش نيست.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دنيا شيرين و خوش است. پس، هر كه به چيزى از دنيا از راه حلال دست يابد، خداوند در آن به او بركت مى دهد، و اى بسا تصرف كننده در مال خدا و مال پيامبر او كه در روز قيامت برايش آتش است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دنيا شيرين و خوش است. خداوند، شما را در آن جانشين قرار داده است تا ببيند كه چگونه عمل مى كنيد. پس، از دنيا [زدگى] و زن [بارگى [پروا كنيد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دنيا شيرين و خوش است. پس، هر كه در آن تقوا پيشه كند و كار شايسته انجام دهد [، رستگار مى گردد]، وگرنه همانند كسى خواهد بود كه مى خورد و سير نمى شود. پس، دورى مردم [از دنيا و سير شدن از آن،] چون دورى دو ستاره اى است كه يكى از شرق طلوع مى كند و [در همان زمان، [ديگرى غروب مى كند. مراد پيامبر صلى الله عليه و آله از «دورى دو ستاره.» ـ البتّه خدا داناتر است ـ ستاره هايى هستند كه [در بيست و هشت شب هر ماه،] منزلگاه هاى ماه اند و «انواء» نام گرفته اند، همان گونه كه خداوند فرموده است: «براى ماه، منزلگاه هايى مقدّر كرديم» (يس: آيه 39). هر يكى از آن دو ستاره، صبحگاهان غروب نمى كند، مگر اين كه ستاره ديگر در مشرق طلوع كند. اين دو، نه به همديگر مى رسند و نه به يكديگر نزديك مى شوند. چنين است اختلاف احوال اهل دنيا در برخوردارى و درآمدهايشان، كه به هم نزديك نمى شوند؛ اختلاف ميان زير سلطه و مسلّط، برخوردار و محروم، در آسايش و گرفتار، و مانند اينها.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:من از آزمايش در رفاه، براى شما بيشتر مى ترسم تا آزمايش در سختى. شما به آزمايش در سختى آزموده شديد و صبر كرديد؛ امّا دنيا خوش و شيرين است.

صحيح البخارى ـ به نقل از ابو سعيد خُدرى ـ:پيامبر خدا بر منبر ايستاد و فرمود: «ترس من براى شما بعد از رفتنم، باز شدنِ درِ بركت هاى زمين به روى شماست». سپس از ناز و نعمت هاى دنيا ياد كرد و يكى پس از ديگرى، آنها را برشمرد. مردى برخاست و گفت: اى پيامبر خدا! آيا خير (مال و ثروت دنيا)، شر مى آورد؟ پيامبر صلى الله عليه و آله جوابش را نداد. گفتيم: «به او وحى مى شود» و مردم، چنان آرام گرفتند كه گويى پرنده روى سر آنان نشسته است (كوچك ترين تكانى نمى خوردند). پيامبر صلى الله عليه و آله سپس صورتش را كه خيس عرق شده بود، با دست، پاك كرد و سه بار فرمود: «كجاست آن پرسنده؟ آيا آن، خير است؟! خير، جز خير نمى آورد. علف هايى كه در بهار مى رويند، [خورنده خويش را] مى كُشند يا تا آستانه كُشته شدن مى برند، مگر آن حيوانى را كه خاشاك بخورد. چنين حيوانى مى خورد تا آن كه معده اش پر مى شود و سپس در آفتاب، دراز مى كشد و بعد، ريقى مى زند و ادرارى مى كند و دوباره مى چرد. اين مال و ثروت [دنيا [دل پذير و شيرين است و براى مسلمانى كه به اندازه حقّ خود از آن برگيرد و آن را در راه خدا و براى يتيمان و مستمندان خرج كند، نيكو رفيقى است؛ امّا كسى كه بيش از حقّش از آن برگيرد، همانند خورنده اى سيرى ناپذير است، و آن مال [كه به ناحق برداشته شده،] در روز قيامت، عليه او گواهى مى دهد».