حدیث دربارهدنياطلبى با كار آخرت

عنه صلى الله عليه و آله:مَنهومانِ لا يَشبَعانِ: طالِبُ دُنيا وطالِبُ عِلمٍ؛ فَمَنِ اقتَصَرَ مِنَ الدُّنيا عَلى ما أحَلَّ اللّهُ لَهُ سَلِمَ، ومَن تَناوَلَها مِن غَيرِ حِلِّها هَلَكَ، إلاّ أن يَتوبَ أو يُراجِعَ. ومَن أخَذَ العِلمَ مِن أهلِهِ وعَمِلَ بِعِلمِهِ نَجا، ومَن أرادَ بِهِ الدُّنيا فَهِيَ حَظُّهُ. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دو آزمندند كه سير نمى شوند: طالب دنيا و طالب علم. پس هر كه از دنيا به آنچه خداوند برايش روا شمرده است، بسنده كند، به سلامت مى مانَد و هركه آن را از غيرِ حلالش به دست آورد، نابود مى شود، مگر آن كه توبه كند يا برگردد ۲ و هركه علم را از اهلش فراگيرد و به علم خويش عمل كند، نجات مى يابد و هركه مرادش از [تحصيل] علم [رسيدن به] دنيا باشد، همان دنيا بهره اوست [و در آخرت، نصيبى ندارد].

۱.الكافي: ج 1 ص 46 ح 1، تهذيب الأحكام: ج 6 ص 328 ح 906، كتاب سليم بن قيس: ج 2 ص 718 وفيهما «منهوم» بدل «طالب» وكلّها عن سليم بن قيس عن الإمام عليّ عليه السلام، مشكاة الأنوار: ص 246 ح 719 عن ابن القدّاح عن الإمام الصادق عن أبيه عليهماالسلام عنه صلى الله عليه و آله وفيه «المال» بدل «دنيا»، بحار الأنوار: ج2 ص35 ح37.

۲.توبه كند و از ظلم به مردم باز ايستد. احتمال دارد تعبير «أو يراجع» كه در متن عربى آمده، ترديدى از سوى راوى باشد. احتمال هم دارد «أو» واو تفسيرى باشد؛ يعنى توبه كند و از خطاها و گناهانش دست بكشد. احتمال هم دارد كه به صيغه مجهول باشد؛ يعنى خداوند با فضل خود، او را بازگردانَد.

کلیدواژه‌ها دنیای نکوهیده شناخت دنیای نکوهیده حقیقت دنیای نکوهیده دنیاطلبی با کار آخرت

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بوى بهشت از فاصله پانصد سال به مشام مى رسد؛ امّا كسى كه دنيا را با كار آخرت بطلبد، بوى بهشت را استشمام نمى كند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هركس با كار آخرت، دنيا را بجويد، چهره [ى انسانى]اش محو مى شود، اشاره است به آيه 47 سوره نساء: «مِّن قَبْلِ أَن نَّطْمِسَ وُجُوهًا؛ پيش از آن كه چهره هايى را محو كنيم» (ر. ك: تفسير اين آيه. گفتنى است كه محو شدن چهره را در اين جا مى توان به بى آبرويى نيز معنا كرد). يادش نابود مى گردد و نامش در آتش ثبت مى شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هركس با كار آخرت در پىِ دنيا باشد، او را در آخرت، بهره اى نباشد.

امام على عليه السلام:مردم، چهار دسته اند:. دسته اى از ايشان، كسانى اند كه با اعمال آخرت، دنيا را مى طلبند و با كار دنيا، در پىِ به دست آوردن آخرت نيستند، تظاهر به فروتنى و وقار مى كنند، گام هايشان را نزديك به هم بر مى دارند [آهسته و سر به زير، راه مى روند]، دامن جامه شان را [براى حفظ از آلودگى [جمع مى كنند، خويشتن را امانتدار جلوه مى دهند و پرده پوشى خداوند [از گناهان] را وسيله اى براى گناه و نافرمانى قرار مى دهند.

امام على عليه السلام:دنيا را با كار آخرت مجوى و اين جهان را بر آن جهان برمگزين كه اين، خوى منافقان و خصلتِ از دين خارج شدگان است.

امام باقر عليه السلام:خداوند ـ تبارك و تعالى ـ كتابى از كتاب هايش را بر پيامبرى از پيامبرانش فرو فرستاد و در آن آمده بود: «به زودى، بندگانى از مخلوقات من خواهند آمد كه دنيا را به واسطه دين مى خورند، لباس ميش بر دل هايى مى پوشند كه چون دل هاى گرگ هاست و تلخ تر از صبر زرد. صبر زرد كه در عربى بدان «صَبِر» گفته مى شود، گياهى است با گل هاى زرد يا قرمز و عصاره اى تلخ كه براى درمان مورد استفاده قرار مى گيرد. زبان هايشان شيرين تر از عسل است و كردارهاى باطنى شان متعفّن تر از مُردار. آيا به من غرّه مى شوند، يا مرا مى فريبند، يا بر من بزرگى مى نمايند؟! به عزّتم سوگند، فتنه اى بر آنان انگيزم كه افسارْ گسيخته پيش مى رود تا آن كه همه جاى زمين را فرا مى گيرد و خردمند را در خود، حيران مى كند».