حدیث دربارهدعا براى رفاه در زندگى

امام صادق عليه السلام:على بن حسين عليهماالسلام اين دعا را مى خواند: «بار خدايا! از تو نيكويىِ معشيت را درخواست مى كنم؛ معيشتى كه با آن بتوانم همه نيازهايم را برآورم، و بدان وسيله، در اين زندگى به آخرتم نايل آيم؛ نه آن چنان مرا در آن غوطه ور سازى كه دچار طغيان شوم، و نه آن سان بر من تنگ گيرى كه به رنج و سختى بيفتم، از روزىِ حلالت به من گشايش ده و از باران فضلت بر من بريزان. نعمتى بى نقض و دَهِشى بى وقفه از جانب خودت [به من ارزانى دار]؛ امّا نه چندان بر آن بيفزاى كه خرّمى اش مرا به خود سرگرم سازد و شكوه و زيبايى اش فريفته ام گردانَد و در نتيجه، از شكر نعمتت بازمانم، و نه چندان آن را بر من بِكاه كه رنج تحصيلش باعث كوتاهى ام در عمل [وعبادت] شود و همّ و غمش سينه ام را پُر كند. اى معبود من! از اين روزى ات آن قدر به من عطا فرما كه از بَدانِ خَلقت بى نياز شوم و به وسيله آن، به خشنودىِ (/ بهشتِ) رضوان تو نايل آيم. پناه مى برم به تو، اى معبود من! از شرّ دنيا و شرّ آنچه در دنياست. دنيا را بر من زندان مگردان و جدايى آن را مايه اندوهم قرار مده. مرا از اين سراى آزمايش، در حالى به سراى زندگانى و سكونتگاه نيكان [آخرت [بِبَر كه از من، خشنود باشى و اعمالم پذيرفته باشد، و نعمت هاى آن سراى ماندگار را جايگزين اين دنياى فنا پذيرم كن. بار خدايا! به تو پناه مى برم از سختى و بلاهاى دنيا و يورش هاى شياطين و سلاطين آن، و تنبيه و مجازات هايش، و از زورگويى و ستمِ كسى كه در اين دنيا به من ستم كند و زورگويى كند. بار خدايا! هركه برايم نقشه كشيد، تو برايش نقشه بكش، و هركه قصد من كرد، قصد او كن و تيغ آن كس را كه بر رويم تيغ كشيد، كُند كن و آتش آن كس را كه براى من آتش افروخت، خاموش كن و دسيسه دسيسه گران را از من بگردان و چشم هاى كافران را از من، كور گردان و بدسِگالى كسى را كه نسبت به من در سر پرورانده، از من دور كن و گزند بدخواهان (يا: شور چشمان) را از من دفع كن و با آرامش [خود]، مرا از آن نگه دار و زره محكم خود را بر من بپوشان و مرا در پرده نگه دارنده ات پنهان بدار، حالم را نكو گردان و كردارم را مطابق گفتارم قرار ده و به خانواده ام و اموالم بركت عطا فرما.