حدیث دربارهاسلام، دين دنيا و آخرت
الكافي عن الرَّبيعِ بن خَيثَمٍ:شَهِدتُ أبا عَبدِ اللّه عليه السلام وهُوَ يُطافُ بِهِ حَولَ الكَعبَة في
مَحمِلٍ وهُوَ شَديدُ المَرَضِ، فَكانَ كُلَّما بَلَغَ الرُّكنَ اليَمانِي أمَرَهُم فَوَضَعوهُ بِالأَرضِ، فَأَخرَجَ يَدَهُ مِن كَوَّةِ ۱ المَحمِلِ حَتّى يَجُرَّها عَلَى الأَرضِ، ثُمَّ يَقولُ: اِرفَعوني.
فَلَمّا فَعَلَ ذلِكَ مِرارا في كُلِّ شَوطٍ، قُلتُ لَهُ: جُعِلتُ فِداكَ يَابنَ رَسولِ اللّهِ، إنَّ هذا يَشُقُّ عَلَيكَ!
فَقالَ: إنّي سَمِعتُ اللّهَ يَقولُ: «لِّيَشْهَدُواْ مَنَـفِعَ لَهُمْ» ۲. فَقُلتُ: مَنافِعَ الدُّنيا أو مَنافِعَ الآخِرَةِ؟ فَقالَ: الكُلَّ. ۳
الكافى ـ به نقل از ربيع بن خيثم ـ:امام صادق عليه السلام را ديدم كه سخت بيمار بود و او را در محملى بر گِرد كعبه طواف مى دادند و هرگاه به رُكن يمانى مى رسيد،
دستور مى داد او را بر زمين مى نهادند و دستش را از سوراخ محمل، بيرون مى آورد و به زمين مى كشيد و سپس مى فرمود: «مرا بلند كنيد».
چون در هر دور، اين كار را تكرار كرد، به ايشان گفتم: فدايت شوم، اى فرزند پيامبر خدا! اين كار، شما را به زحمت مى اندازد.
فرمود: «سخن خداوند را شنيده ام كه مى فرمايد: «تا شاهد منافع خويش باشند» ».
گفتم: منافع دنيا يا منافع آخرت؟
فرمود: «هر دو».