حدیث دربارهويژگى هاى اهل دنيا

عنه عليه السلام ـ في وَصفِ الظَّلَمَةِ ـ:يَتَنافَسونَ في دُنيا دَنِيَّةٍ، ويَتَكالَبونَ ۱ عَلى جيفَةٍ مُريحَةٍ ۲، وعَن قَليلٍ يَتَبَرَّأُ التّابِعُ مِنَ المَتبوعِ، وَالقائِدُ مِنَ المَقودِ، فَيَتَزايَلونَ بِالبَغضاءِ، ويَتَلاعَنونَ عِندَ اللِّقاءِ. ۳

امام على عليه السلام ـ در توصيف ستمگران ـ:در دنيايى پست رقابت مى كنند، و بر سر لاشه اى گنديده [همچون سگان] به جان يكديگر مى افتند؛ امّا زودا كه پيرو از رهبر، و رهبر از پيرو بيزارى بجويد، و با نفرت، از يكديگر جدا شوند، و هنگام ديدار، يكديگر را لعنت كنند.

۱.يتكالبون: أي يتواثبون (المصباح المنير: ص 537 «كلب»).

۲.أراحَ اللحمُ: أي أنتَنَ، وأروَحَ الماءُ وغيره: تغيّرت ريحُه (الصحاح: ج 1 ص 369 «روح»).

۳.نهج البلاغة: الخطبة 151.

کلیدواژه‌ها نشانه های بندگان دنیا و روش رویارویی با آنان ویژگی های اهل دنیا

احادیث دیگر این موضوع

امام على عليه السلام:پيامبر صلى الله عليه و آله در شب معراج از پروردگار پاكش پرسيد:. اى پروردگار من! اهل دنيا چه كسى است و اهل آخرت كيست؟ فرمود: «اهل دنيا، كسى است كه: خوراك و خنده و خواب و خشمش بسيار است؛ خشنودى اش اندك است؛ نه از كسى كه به وى بدى كرده است، پوزش مى طلبد، و نه پوزش كسى را كه از او پوزش مى طلبد، مى پذيرد؛ در طاعت، تنبل است، و در معصيت، گستاخ؛ آرزويش دور و دراز است و اجلش نزديك؛ از نفْس خويش حساب نمى كشد؛ كم خير است؛ پُرگوست؛ كم ترس [از خدا] است؛ و هنگام غذاخوردن، بسيار شاد است. اهل دنيا در هنگام آسايش، سپاس گزار نيستند، و هنگام بلا (سختى) شكيبا نيستند؛ زيادِ مردم، در نظر آنان اندك است؛ خويشتن را به كارهاى ناكرده مى ستايند، و ادّعاى چيزهايى را مى كنند كه ندارند، و از چيزهايى سخن مى گويند كه آرزو دارند؛ و بدى هاى مردم را مى گويند و خوبى هاى آنان را پوشيده مى دارند». پيامبر صلى الله عليه و آله گفت: اى پروردگار من! همه اين عيب ها، در اهل دنياست؟! [فرمود:] «اى احمد! در اهل دنيا، نادانى و كم بخردى هاى بسيار است: در برابر كسى كه از او دانش مى آموزند، فروتنى نمى كنند، و خويشتن را عاقل مى پندارند، در حالى كه به نزد فهميدگان، مردمانى كم خردند».

امام على عليه السلام:ثروتمندان اهل دنيا، محكوم به نيازمندى اند، و هر كه از دنيا بى نيازى بجويد، آسايش به يارى او مى آيد.

امام على عليه السلام ـ در خطبه اى كه در آن، نافرمانى خَلق را توضيح مى دهد ـ:پاكى تو، اى آفريدگار و معبودى كه از سرِ عنايتت به بندگانت، سرايى (آخرت) آفريدى و در آن، خوانى از انواع نوشيدنى و خوردنى، و همسران و چاكران، و كاخ ها و رودها، و محصولات و ميوه ها گسترانيدى، و سپس دعوتگرى فرستادى تا [مردم را] به سوى آن [سراى و خوان گسترده] فرا بخواند؛ امّا نه دعوتگر را اجابت كردند و نه به آنچه تو ترغيبشان كردى، رغبت نمودند، و نه بر آنچه تشويقشان كردى، شوقى نشان دادند! [آنان] به لاشه اى روى آوردند كه با خوردن آن رسوا گشتند، و در دوستى آن، با يكديگر سازش كردند. و هر كه عاشق چيزى شود، آن چيز، چشم او را كور و دلش را بيمار مى گرداند، و چنين كسى با چشمى ناسالم مى نگرد، و با گوشى ناشنوا مى شنود. [عاشق دنيا،] شهوات، خِرَد او را از هم دريده، دنيا دلش را ميرانده، و جانش سرگشته دنيا شده است. از اين رو، بنده دنيا و بنده كسى است كه از دنيا چيزى دارد. به هر سو كه دنيا برود، او نيز مى رود، و به هر طرف كه دنيا رو كند، او نيز رو مى كند. نه با بازدارنده اى از سوى خدا باز مى ايستد و نه از هيچ پندآموزى از سوى او، پند مى گيرد.