حدیث دربارهزنهاردهى از سودا كردنِ آخرت به دنيا
الإمام الصادق عليه السلام: «وَ لَبِئْسَ مَا شَرَوْاْ بِهِ أَنفُسَهُمْ» بِالعَذابِ، إذ باعُوا الآخِرَةَ بِالدُّنيا ورَهَنوا بِالعَذابِ الدّائِمِ أنفُسَهُم «لَوْ كَانُواْ يَعْلَمُونَ» ۱ أنَّهُم قَد باعوا أنفُسَهُم بِالعَذابِ ولكِن لا يَعلَمونَ ذلِكَ لِكُفرِهِم بِهِ، فَلَمّا تَرَكُوا النَّظَرَ في حُجَجِ اللّهِ حَتّى يَعلَموا، عَذَّبَهُم عَلَى اعتِقادِهِمُ الباطِلَ وجَحدِهِمُ الحَقَّ. ۲
امام صادق عليه السلام: «چه بد است آنچه جان هايشان را به آن فروختند» ، يعنى به عذاب؛ زيرا كه آخرت را به دنيا فروختند و جان هايشان را به گروِ عذابِ هميشگى دادند. (اى كاش مى دانستند) كه جان هايشان را به عذاب فروخته اند؛ امّا به دليل كافر بودنشان به آن (عذاب)، اين را [كه جان خود را به بد چيزى فروخته اند، [نمى دانند.
پس، چون انديشيدن در حجّت هاى خدا را فرو نهادند تا [در نتيجه اين انديشه و تأمّل، اين حقيقت را] بدانند، خداوند آنان را به سبب اعتقاد باطلشان و انكار حق، عذاب كرد.