حدیث دربارهتشويق به كِشتن و آباد كردن آخرت
لقمان عليه السلام ـ في وَصِيَّتِهِ لِوَلَدِهِ ـ:اِعلَم يا بُنَيَّ، أن مِن حينِ نَزَلتَ مِن بَطنِ اُمِّكَ استَدبَرتَ الدُّنيا وَاستَقبَلتَ الآخِرَةَ، فَأَصبَحتَ بَينَ دارَينِ: دارٍ تَقرُبُ مِنها ودارٍ تَباعَدُ عَنها، فَلا تَجعَلَنَّ هَمَّكَ إلاّ عِمارَةَ دارِكَ الَّتي تَقرُبُ مِنها ويَطولُ مُقامُكَ بِها؛ فَلَها خُلِقتَ وبِالسَّعيِ لَها اُمِرتَ، ثُمَّ أطِعِ اللّهَ بِقَدرِ حاجَتِكَ إلَيهِ، وَاعصِهِ بِقَدرِ صَبرِكَ عَلى عَذابِهِ. ۱
لقمان عليه السلام ـ در سفارش به فرزندش ـ:بدان ـ اى فرزندم ـ از همان زمان كه از شكم مادرت افتادى، دنيا به تو پشت كرد و آخرت به تو روى نمود و تو، در ميان دو سراى، قرار گرفتى: سرايى كه به آن نزديك مى شوى و سرايى [ديگر [كه هماره از آن دور مى گردى.
پس، زنهار كه همّ و غم خود را جز براى آباد كردن آن سرايت قرار ندهى كه به آن نزديك مى شوى و در آن، اقامتت به درازا مى كشد؛ زيرا تو براى آن سرا آفريده شده اى و به تلاش براى آن، مأمور گشته اى.
ديگر، آن كه: از خداوند، به اندازه اى كه به او نياز دارى، اطاعت كن و به اندازه اى كه تحمّل عذابش را دارى، از او نافرمانى كن.
۱.أعلام الدين: ص 93.