حدیث دربارهتشويق به يادآورى آخرت

دنیا و آخرت ج ۲، ص ۳۲۷، ح ۱۳۵۳

امام علی علیه‌السلام

تشويق به يادآورى آخرت

الإمام عليّ عليه السلام:ذِكرُ الآخِرَةِ دَواءٌ وشِفاءٌ، ذِكرُ الدُّنيا أدوَأُ الأَدواءِ. ۱

امام على عليه السلام:يـاد آخـرت، دارو و درمـان اسـت. يـاد دنيا، بـدترينِ دردهاست.

۱.غرر الحكم: ح 5175 و 5176، عيون الحكم والمواعظ: ص 256 ح 4748 وص 255 ح 4721.

کلیدواژه‌ها آخرت یاد آخرت حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های اعتقادی +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

۶

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:براى تفكّر، همين شما را بس كه به ياد آخرت باشيد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ خطاب به على عليه السلام ـ:اى على! آخرت را در دلت مجسّم كن [و همواره به ياد آن باش] و مرگ را پيش چشم خود قرار بده و ايستادنت را در پيشگاه خداوند [در روز رستاخيز براى داورى و رسيدگى به اعمال]، فراموش مكن و از خدا بيمناك باش و نعمت هاى خدا را [همواره] به ياد داشته باش و از حرام هاى خدا باز ايست و با هوس خود، مخالفت كن.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:رحمت خدا بر آن بنده اى كه از پروردگارش، چنان كه مى بايد، شرم كرد؛ پس، سر و آنچه را در سر است، و شكم و آنچه را [از خوراك [در شكم قرار مى گيرد، [از ناپاكى و حرام] نگه داشت و قبر و پوسيدن را [همواره [ياد كرد و به ياد داشت كه او را در آخرت، بازگشتى است!

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بد بنده اى است آن بنده اى كه دچار سرگرمى و غفلت است و قبرستان و پوسيده شدن را از ياد برده است! بد بنده اى است آن كه نافرمانى و سركشى كرده و آغاز و فرجام را به فراموشى سپرده است!

امام على عليه السلام:من ياران محمّد صلى الله عليه و آله را ديده ام و هيچ يك از شما را شبيه آنان نمى بينم! آنان صبح مى كردند، در حالى كه موهايشان ژوليده و چهره هايشان غبارآلود بود و شب را تا صبح به سجده و قيام مى گذراندند و پيشانى ها و گونه هايشان را [در پيشگاه خداوند] به خاك مى ساييدند و از ياد مَعادشان چنان ناآرام بودند كه گويى بر روى آتش ايستاده اند.

امام على عليه السلام ـ بخشى از خطبه ايشان كه در آن، از جور زمانه اش مى گويد و مردم روزگارش را به پنج گروه تقسيم مى كند و سپس به زهد (بى رغبتى به دنيا) فرا مى خواند ـ:و [معدود] مردانى باقى مانده اند كه ياد بازگشتگاه (قيامت)، ديدگان آنان را [بر هر حرام و ناروايى] فرو بسته است و ترس رستاخيز، اشك هايشان را جارى ساخته است. برخى از آنان رانده و آواره شده اند، برخى ترسان و مقهور گشته اند، برخى خاموشى اختيار كرده و لب فرو بسته اند، برخى مخلصانه همچنان [به حق و حقيقت [دعوت مى كنند، برخى گريان و دردمندند و تقيّه آنها را به گم نامى كشانده و ناتوانى، وجودشان را فرا گرفته است، چنان كه گويى در دريايى تلخ فرو رفته اند. دهان هايشان بسته و دل هايشان جريحه دار است. آن قدر نصيحت كرده اند كه خسته شده اند، و چندان مقهور [و سركوب] گشته اند كه به خوارى و ناتوانى درافتاده اند، و چندان كشته داده اند كه شمارشان اندك گشته است.