حدیث دربارهسراى زندگىِ حقيقى
الإمام عليّ عليه السلام ـ مِن دُعائِهِ يَومَ صِفّينَ ـ:اللّهُمَّ وأسأَلُكَ. نَشاطا لِذِكركَ مَا استَعمَرتَني في أرضِكَ، فَإِذا كانَ ما لابُدَّ مِنهُ المَوتُ فَاجعَل ميتَتي قَتلاً في سَبيلِكَ بِيَدِ شَرِّ خَلقِكَ، وَاجعَل مَصيري فِي الأَحياءِ المَرزوقينَ عِندَكَ في دارِ الحَيَوانِ. ۱
امام على عليه السلام ـ از دعاى ايشان در روز صفّين ـ:بارخدايا! از تو درخواست مى كنم. تا وقتى مرا در زمينت سكونت [و عمر] مى دهى، همواره به ياد خودت كوشا [يم] بدارى. و هر گاه مرگ ـ كه از آن گريزى نيست ـ مرا فرا مى رسد، مردنم را كشته شدن در راه خودت به دست بدترينْ آفريده ات قرار بده، و در آن سراى زندگى [ـِ حقيقى]، مرا در ميان زندگانى كه نزد تو روزى مى خورند، جاى ده.
۱.مُهج الدعوات: ص 131 عن سعد بن عبد اللّه، بحار الأنوار: ج 94 ص 239 ح 9.