حدیث دربارهابو ذر

الإمام الكاظم عليه السلام:قالَ أبو ذَرٍّ رحمه الله: جَزَى اللّهُ الدُّنيا عَنّي مَذَمَّةً بَعدَ رَغيفَينِ مِنَ الشَّعيرِ؛ أتَغَدّى بِأَحَدِهِما وأتَعَشّى بِالآخَرِ، وبَعدَ شَملَتَيِ الصّوفِ؛ أتَّزِرُ بِإِحداهُما وأتَرَدّى بِالاُخرى. ۱

امام كاظم عليه السلام:ابو ذر ـ كه رحمت خدا بر او باد ـ گفت: از سوى من، پس از آن دو قرص نان جوين ـ كه يكى را چاشت مى خورم و ديگرى را شام ـ و پس از آن دو جامه پشمين ـ كه يكى را شلوار خويش مى سازم و ديگرى را رداى خويش ـ، نكوهش خدا بر دنيا باد!.

۱.الكافي: ج 2 ص 134 ح 17، الأمالي للطوسي: ص 702 ح 1502، رجال الكشّي: ج 1 ص 120 الرقم 54 نحوه وكلّها عن موسى بن بكر، بحار الأنوار: ج 22 ص 401 ح 10.

کلیدواژه‌ها زهد به دنیا نمونه های زهد ابو ذر

احادیث دیگر این موضوع

المستدرك على الصحيحين ـ به نقل از ابو سفيان، از اساتيدش ـ:سعد به عيادت سلمان رفت. سلمان گريست. سعد گفت: چرا گريه مى كنى، اى ابو عبد اللّه؟ پيامبر خدا كه از دنيا رفت، از تو راضى بود، و تو در كنار حوض [كوثر] بر او وارد خواهى شد و دوستانت را ملاقات خواهى كرد. سلمان گفت: «من نه از ترس مرگ، گريه مى كنم و نه به خاطر علاقه مندى به دنيا؛ بلكه پيامبر خدا براى زمان حياتش و پس از مرگش به ما سفارش كرد و فرمود: بايد توشه هر يك از شما به مانند توشه مسافر باشد در حالى كه پيرامون من، اين همه افعى است». در پيرامون او، فقط يك تشت و يك قابلمه و يك آفتابه بود!

الاحتجاج ـ به نقل از سلمان، در پاسخ نامه اى كه عمر به او نوشت ـ:امّا اين كه نوشته اى كه من به بافتن حصير و خوردن نان جو روى آورده ام: اينها چيزى نيست كه به سبب آن، مؤمن سرزنش و توبيخ شود! اى عمر! به خدا سوگند كه خوردن نان جو و بافتن حصير و بى نياز شدن از خوردنى ها و نوشيدنى هاى رنگارنگ و [بى نياز شدن] از غصب حقّ مؤمن و مطالبه چيزى كه حق نيست، در نزد خداوند، برتر و محبوب تر است و به پرهيزگارى نزديك تر. من خود ديدم كه پيامبر خدا، هر گاه نان جوينى به دست مى آورد، با خوش حالى آن را مى خورد و اظهار ناخرسندى نمى كرد.

الزهد ـ به نقل از ابو بكر بن مُنكدِر ـ:حبيب بن ابى سَلَمه، امير شام، سيصد دينار براى ابو ذر فرستاد و گفت: از اينها براى رفع نيازهايت استفاده كن. ابو ذر ـ كه رحمت خدا بر او باد ـ [به فرستاده] گفت: «آنها را به خودش برگردان. آيا كسى را از ما گستاخ تر به خدا نيافت؟ ما را همين سرپناهى كه داريم، و همين چند گوسفندى كه شب به نزد ما هستند، و بانويى كه با خدمت گزارى خود، بر ما منّت مى نهد، بس است و از بيشتر از اينها مى ترسم».