حدیث دربارهاهل بيت

إرشاد القلوب عن سُويدِ بن غَفَلَة:دَخَلتُ عَلى أميرِ المُؤمِنينَ عليه السلام دارَهُ فَلَم أرَ فِي البَيتِ شَيئا، فَقُلتُ: أينَ الأَثاثُ يا أميرَ المُؤمِنين؟ فَقالَ: يَابنَ غَفَلَةَ، نَحنُ أهلُ بَيتٍ لا نَتَأَثَّثُ فِي الدُّنيا، نَقَلنا أجَلَّ مَتاعِنا إلَى الآخِرَةِ، إنَّ مَثَلَنا فِي الدُّنيا كَراكِبٍ ظَلَّ تَحتَ شَجَرَةٍ، ثُمَّ راحَ وتَرَكَها. ۱

إرشاد القلوب ـ به نقل از سويد بن غَفَله ـ:وارد خانه امير مؤمنان عليه السلام شدم و در اتاق، چيزى نديدم. گفتم: اثاثيه كجاست، اى امير مؤمنان؟ فرمود: «اى پسر غَفَله! ما خاندانى هستيم كه در دنيا اثاثى تهيّه نمى كنيم و بهترين كالاى خود را به آخرت منتقل كرده ايم. حكايت ما در دنيا، همچون مسافرى است كه زير سايه درختى مى آسايد و سپس آن را ترك مى كند و مى رود».

۱.إرشاد القلوب: ص 20.

کلیدواژه‌ها حکمت های عقیدتی و سیاسی اهل بیت

احادیث دیگر این موضوع

صحيح مسلم ـ به نقل از عايشه ـ:تا زمانى كه پيامبر خدا از دنيا رفت، خاندان محمّد صلى الله عليه و آله هرگز دو روزِ پياپى از نان جو، سير نخوردند.

صحيح مسلم ـ به نقل از عايشه ـ:بستر پيامبر خدا كه بر آن مى خوابيد، چرمى پر شده از ليف خرما بود.

صحيح البخارى ـ به نقل از ابو بُرده ـ:عايشه يك پيراهن و شلوار زِبر نزد ما آورد و گفت: پيامبر صلى الله عليه و آله در اين دو، قبض روح شد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى على! خداوند تو را به زيورى آراسته كه بندگان را به زيورى محبوب تر از آن در نزد خود، نياراسته است: تو را به زيور زهد آراسته و چُنانت قرار داده كه نه تو از دنيا چيزى بر مى گيرى و نه دنيا از تو چيزى بر مى گيرد، و دوستى مستمندان را نيز به تو ارزانى داشته است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى على! خداوند، خصلتى به تو اختصاص داده و عطايت كرده است كه هيچ عملى در نزد او محبوب تر و برتر از آن نيست: زهد در دنيا. نه تو از دنيا نوايى مى گيرى و نه دنيا از تو به نوايى مى رسد. در روز قيامت، زهد، زيور نيكان در نزد خداوند است.

امام على عليه السلام:من آنم كه دنيا را بى مقدار شمردم.

امام على عليه السلام:من دنيا را به رو در افكندم، و به اندازه خودش بدان بها مى دهم، و با نگاه خودش به آن مى نگرم.

امام باقر عليه السلام:مقدارى افروشه حلوايى تهيّه شده از خرما و روغن. براى امير مؤمنان على بن ابى طالب عليه السلام آوردند؛ امّا ايشان از خوردن آن امتناع ورزيد. گفتند: حرامش مى دانى؟ فرمود: «نه؛ امّا مى ترسم بدان علاقه مند شوم و خواهان آن گردم». سپس اين آيه را خواند: «نعمت هاى پاكيزه خود را در زندگى دنيايتان صرف كرديد و از آنها برخوردار شديد» .