حدیث دربارهاز فزونى هاى دنيا بگريزيد
الإمام الصادق عليه السلام:تَشَوَّفَتِ ۱ الدُّنيا لِقَومٍ حَلالاً مَحضا فَلَم يُريدوها فَدَرَجوا ۲، ثُمَّ تَشَوَّفَت لِقَومٍ حَلالاً وشُبهَةً، فَقالوا: لا حاجَةَ لَنا فِي الشُّبهَةِ وتَوَسَّعوا مِنَ
الحَلالِ، ثُمَّ تَشَوَّفَت لِقَومٍ آخَرينَ حَراما وشُبهَةً، فَقالوا: لا حاجَةَ لَنا فِي الحَرامِ وتَوَسَّعوا فِي الشُّبهَةِ، ثُمَّ تَشَوَّفَت لِقَومٍ حَراما مَحضا؛ فَيَطلُبونَها فَلا يَجِدونَها. وَالمُؤمِنُ فِي الدُّنيا يَأكُلُ بِمَنزِلَةِ المُضطَرِّ. ۳
امام صادق عليه السلام:دنيا براى عدّه اى، به صورت حلالِ محض خودنمايى كرد؛ ولى آنها آن را نخواستند و مردند. سپس براى عدّه اى به صورت حلال و شبهه ناك نمايان شد و آنها گفتند: «ما را به [مال [شبهه ناك، نيازى نيست» و از حلال، تا توانستند، برگرفتند. سپس براى عدّه اى ديگر به صورت حرام و شبهه ناك خودنمايى نمود و آنها گفتند: «ما را به حرام نيازى نيست» و در [مال] شبهه ناك، غوطه ور شدند. و سپس براى عدّه اى، به صورت حرامِ محض نمايان خواهد گرديد و آنان آن را مى طلبند؛ امّا آن را نمى يابند. مؤمن در دنيا از سرِ ناچارى مى خورد.