ايمان ، دوستى و دشمنى است

الكافى ـ به نقل از بُرَيد بن معاويه ـ: نزد امام باقر عليه‏السلام در سراپرده ايشان در مِنا بودم كه به زياد اسود ـ كه گويى پاهايش از جا درآمده و از كار افتاده بود ـ نگريست. از او پرسيد: «چرا پاهايت چنين شده است؟». گفت: با شترى نوسال كه سفرها نزارش كرده بود، آمدم و ناگزير، بيشتر مسير را پياده طى كردم. حضرت برايش اندوهگين شد. در اين حال، زياد گفت: من مرتكب گناهانى مى‏شوم تا آن كه مى‏پندارم كه هلاك شده‏ام؛ امّا چون به ياد مى‏آورم كه شما را دوست دارم، به نجات، اميدوار مى‏شوم و اين پندارم برطرف مى‏گردد. حضرت فرمود: «آيا دين، جز دوستى است؟ خداوند متعال مى‏فرمايد: «ايمان را محبوب شما ساخت و آن را در دل‏هايتان آراست» . نيز مى‏فرمايد: «اگر خدا را دوست داريد، از من پيروى كنيد، تا خدا دوستتان