حدیث دربارهويژگى هاى عاشق

الإمام عليّ عليه‏السلام: مَن عَشِقَ شَيئا أعشى (أعمى) بَصَرَهُ، وأمرَضَ قَلبَهُ، فَهُوَ يَنظُرُ بِعَينٍ غَيرِ صَحيحَةٍ، ويَسمَعُ بِاُذُنٍ غَيرِ سَميعَةٍ، قَد خَرَقَتِ الشَّهَواتُ عَقلَهُ، وأماتَتِ الدُّنيا قَلبَهُ، ووَلِهَت عَلَيها نَفسُهُ، فَهُوَ عَبدٌ لَها ولِمَن في يَدَيهِ شَيءٌ مِنها، حَيثُما زالَت زالَ إلَيها، وحَيثُما أقبَلَت أقبَلَ عَلَيها، لا يَنزَجِرُ مِنَ اللّه‏ِ بِزاجِرٍ، ولا يَتَّعِظُ مِنهُ بِواعِظٍ، وهُوَ يَرَى المَأخوذينَ عَلَى الغِرَّةِ. ۱
امام على عليه‏السلام: هركه عاشق چيزى شود، [آن چيز،]ديده‏اش را كم‏سو (نابينا) و دلش را بيمار مى‏كند. در نتيجه، او با چشمى نادرست مى‏نگرد و با گوشى ناشنوا مى‏شنود. شهوت‏ها [پرده] خردش را دريده‏اند و دنيا، دلش را ميرانده و جانش شيفته آن شده است. پس او بنده دنيا و بنده كسى است كه از آن، بهره‏اى دارد و [دنيا]به هر جا رفت، او نيز مى‏رود و به هر سو روى آورد، او نيز روى مى‏آورد. در پىِ هيچ يك از فرمان‏هاى بازدارنده خدا باز نمى‏ايستد و از هيچ پند دهنده از جانب او پند نمى‏گيرد، حال آن كه خود، كسانى را كه مرگ، بى‏خبر، گرفتارشان ساخته است، مى‏بيند.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 109.

احادیث دیگر این موضوع

۳