حدیث دربارهمحشور گرديدنِ دوستدارانِ اهل بيت با آنان

الأمالي للمفيد عن عبد الرزّاق بن قيس الرحبيّ: كُنتُ جالِسا مَعَ عَلِيِّ بنِ أبي طالِبٍ عليه‏السلامعَلى بابِ القَصرِ حَتّى ألجَأَتهُ الشَّمسُ إلى حائِطِ القَصرِ، فَوَثَبَ لِيَدخُلَ، فَقامَ رَجُلٌ مِن هَمدانَ فَتَعَلَّقَ بِثَوبِهِ وقالَ: يا أميرَ المُؤمِنينَ، حَدِّثني حَديثا جامِعا يَنفَعُنِي اللّه‏ُ بِهِ. قالَ: أوَلَم يَكُن في حَديثٍ كَثيرٍ؟ قالَ: بَلى، ولكِن حَدِّثني حَديثا جامِعا (يَنفَعُنِي اللّه‏ُ بِهِ). قالَ: حَدَّثَني خَليلي رَسولُ اللّه‏ِ صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: أنّي أرِدُ أنَا وشيعَتِي الحَوضَ رِواءً مَروِيِّينَ، مُبيَضَّةً وُجوهُهُم، ويَرِدُ عَدُوُّنا ظِماءً مُظمَئينَ، مُسوَدَّةً وُجوهُهُم. خُذها إلَيكَ قَصيرَةٌ مِن طَويلَةٍ؛ أنتَ مَعَ مَن أحبَبتَ، ولَكَ مَا اكتَسَبتَ، أرسِلني يا أخا هَمدانَ. ثُمَّ دَخَلَ القَصرَ. ۱

الأمالى مفيد ـ به نقل از عبدالرزاق بن قَيس رَحبى ـ : همراه على‏بن‏ابى‏طالب عليه‏السلامبر درِ قصر (دارُ الحكومه) نشسته بوديم كه تابش خورشيد، امام را به پناه بردن به داخل قصر، ناگزير ساخت. حضرت برخاست تا داخل شود كه مردى از قبيله هَمْدان، چنگ در پيراهن ايشان زد و گفت: «اى امير مؤمنان! برايم حديثى جامع بازگو تا خداوند، بدان سودم دهد. حضرت فرمود: «آيا اين سود، در احاديثِ بسيار نيست؟». گفت: چرا؛ ولى مى‏خواهم حديثى جامع، برايم بازگويى. حضرت فرمود: «دوستم، پيامبر خدا، برايم اين حديث را گفت: من و شيعيانم، سيراب و سيراب شده، با چهره‏هاى سپيد بر حوض [كوثر]، وارد خواهيم شد. دشمنان ما نيز تشنه‏لب و تشنه‏كام و با چهره‏هاى سياه، بر حوض [كوثر]، وارد خواهند شد}. اين حديث را با كوتاهى‏اش به جاى حديثى بلند برگير. تو همراه كسى هستى كه دوستش مى‏دارى و بهره‏ات، همان است كه به دست آورده‏اى. اينك اى برادر هَمْدانى! رهايم كن». سپس حضرت، داخل قصر شد.

۱.الأمالي للمفيد: 338 / 4، الأمالي للطوسي: 116 / 179، بشارة المصطفى: 50 و ص 103، شرح الأخبار: 3 / 450 / 1317 كلّها عن عبد الرحمن بن قيس الرحبي، بحار الأنوار: 8 / 21 / 13.

کلیدواژه‌ها دوستی مردم آثار دوستی محشور گردیدن دوستداران اهل بیت با آنان

احادیث دیگر این موضوع

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: به خدا سوگند، اگر سنگى ما را دوست بدارد، خداوند، او را نيز [در روز قيامت،] با ما گرد خواهد آورد.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: هركه ما را دوست بدارد، در روز قيامت، همراه ما خواهد بود، و اگر شخصى سنگى را دوست بدارد، خداوند، او را با آن، گرد خواهد آورد.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: اى ابودجانه! آيا نمى‏دانى هركه ما را دوست بدارد و در راه دوستى‏ما آزموده شود [و بلا بيند]، خداوند او را كنار ما ساكن‏خواهد ساخت». سپس حضرت اين آيه را برخواند: «در جايگاهى راست، نزد فرمانروايى توانا» .

سنن أبى داوود ـ به نقل از ابوذر، در گفتگو با پيامبر خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله ـ : «اى پيامبر خدا! كسى مردمى را دوست دارد؛ امّا نمى‏تواند كارهايى همچون آنان انجام دهد. فرمود: «تو اى ابوذر، همراه كسى هستى كه دوستش مى‏دارى». ابوذر گفت: «من خدا و پيامبرش را دوست مى‏دارم». فرمود: «پس تو همراه آنانى كه دوستشان مى‏دارى». [راوى] گفت: ابوذر گفته خود را تكرار كرد و پيامبر خدا نيز پاسخ خود را باز گفت.

الأمالى طوسى ـ به نقل از عبداللّه‏ بن صامت، از ابوذر كه دلبسته و پيوسته على عليه‏السلامو اهل بيت عليهم‏السلام بود ـ : گفتم: «اى پيامبر خدا! من مردمى را دوست دارم؛ امّا به پايه كردارشان نمى‏رسم». حضرت فرمود: «اى ابوذر! انسان، همراه كسى است كه دوستش مى‏دارد و بهره‏اش همان كه به دست آورده است». گفتم: «من خدا و پيامبر او و اهل بيت پيامبرش را دوست مى‏دارم». حضرت فرمود: «پس تو همراه كسانى هستى كه دوستشان مى‏دارى».

اُسد الغابة ـ به نقل از عبدالرحمان بن صفوان ـ : پدرم، صفوان، به سوى پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله كه در مدينه بود، هجرت كرد و به عنوان پذيرش‏اسلام، با او بيعت كرد. پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آلهدستش را دراز كرد و بر دست صفوان كشيد. پس از آن صفوان گفت: «اى پيامبر خدا! تو را دوست مى‏دارم. پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله گفت: «انسان، همراه‏كسى‏است كه‏دوستش مى‏دارد».

بشارة المصطفى ـ به نقل از جابر بن عبداللّه‏ انصارى، خطاب به عطيّه عوفى ـ : اى عطيّه! از محبوبم، پيامبر خدا، شنيدم كه مى‏گفت: «هركه مردمى را دوست داشته باشد، با آنان محشور خواهد شد و هركه كردار مردمى را دوست داشته باشد، شريك كردارشان خواهد بود. دوستدار آل محمد را تا هنگامى كه دوستشان مى‏دارد، دوست بدار و دشمن آل محمّد را تا هنگامى كه دشمنشان مى‏دارد، دشمن بدار؛ گرچه بسيار روزه‏گير و شب زنده‏دار باشد. با دوستدار محمّد و آل محمّد، نرمى كن؛ زيرا اگر بر اثر گناهان بسيارش، يك گام او بلغزد، بر اثر محبّتشان گام ديگرش استوار مى‏ماند. در حقيقت، بازگشتِ دوستدارشان به بهشت است و بازگشت دشمنشان به دوزخ».

دعائم الإسلام ـ درباره امام باقر عليه‏السلام ـ : گروهى از خراسان، نزد امام باقر عليه‏السلام آمدند. حضرت به مردى از آنان كه پاهايش [بر اثر پياده‏روى بسيار،]چاك چاك شده بود، نگريست و به او فرمود: «اين چيست؟». پاسخ داد: «اى پسر پيامبر خدا! بر اثر مسافتِ بسيار است. به خدا سوگند، مرا از آن جا كه آمده‏ام، جز دوستى شما اهل بيت، بدين جا نياورد. امام باقر عليه‏السلام به او فرمود: «مژده باد بر تو كه به خدا سوگند، با ما محشور مى‏شوى». آن مرد گفت: «اى پسر پيامبر خدا! با شما؟ فرمود: «آرى! هيچ بنده‏اى ما را دوست نمى‏دارد، جز آن كه خداوند، او را با ما محشور خواهد كرد. مگر دين، چيزى جز دوستى است؟ خداوند عز و جلمى‏فرمايد: بگو: اگر شما خداوند را دوست داريد، پس از من پيروى كنيد تا خداوند، شما را دوست بدارد``».