حدیث دربارهمحشور گرديدنِ دوستدارانِ اهل بيت با آنان

رسول اللّه‏ صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: يا أبا دُجانَةَ، أما عَلِمتَ أنَّ مَن أحَبَّنا وَامتُحِنَ في مَحَبَّتِنا أسكَنَهُ اللّه‏ُ مَعَنا؟! ثُمَّ تَلا هذِهِ الآيَةَ: «فِى مَقْعَدِ صِدْقٍ عِندَ مَلِيكٍ مُّقْتَدِرِم» ۱. ۲

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: اى ابودجانه! آيا نمى‏دانى هركه ما را دوست بدارد و در راه دوستى‏ما آزموده شود [و بلا بيند]، خداوند او را كنار ما ساكن‏خواهد ساخت». سپس حضرت اين آيه را برخواند: «در جايگاهى راست، نزد فرمانروايى توانا» .

۱.القمر: 55.

۲.الفردوس: 5 / 377 / 8484، تفسير الدرّ المنثور: 7 / 688 نقلاً عن أبي نعيم وكلاهما عن جابر.

کلیدواژه‌ها دوستی مردم آثار دوستی محشور گردیدن دوستداران اهل بیت با آنان

احادیث دیگر این موضوع

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: به خدا سوگند، اگر سنگى ما را دوست بدارد، خداوند، او را نيز [در روز قيامت،] با ما گرد خواهد آورد.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: هركه ما را دوست بدارد، در روز قيامت، همراه ما خواهد بود، و اگر شخصى سنگى را دوست بدارد، خداوند، او را با آن، گرد خواهد آورد.

سنن أبى داوود ـ به نقل از ابوذر، در گفتگو با پيامبر خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله ـ : «اى پيامبر خدا! كسى مردمى را دوست دارد؛ امّا نمى‏تواند كارهايى همچون آنان انجام دهد. فرمود: «تو اى ابوذر، همراه كسى هستى كه دوستش مى‏دارى». ابوذر گفت: «من خدا و پيامبرش را دوست مى‏دارم». فرمود: «پس تو همراه آنانى كه دوستشان مى‏دارى». [راوى] گفت: ابوذر گفته خود را تكرار كرد و پيامبر خدا نيز پاسخ خود را باز گفت.

الأمالى طوسى ـ به نقل از عبداللّه‏ بن صامت، از ابوذر كه دلبسته و پيوسته على عليه‏السلامو اهل بيت عليهم‏السلام بود ـ : گفتم: «اى پيامبر خدا! من مردمى را دوست دارم؛ امّا به پايه كردارشان نمى‏رسم». حضرت فرمود: «اى ابوذر! انسان، همراه كسى است كه دوستش مى‏دارد و بهره‏اش همان كه به دست آورده است». گفتم: «من خدا و پيامبر او و اهل بيت پيامبرش را دوست مى‏دارم». حضرت فرمود: «پس تو همراه كسانى هستى كه دوستشان مى‏دارى».

اُسد الغابة ـ به نقل از عبدالرحمان بن صفوان ـ : پدرم، صفوان، به سوى پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله كه در مدينه بود، هجرت كرد و به عنوان پذيرش‏اسلام، با او بيعت كرد. پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آلهدستش را دراز كرد و بر دست صفوان كشيد. پس از آن صفوان گفت: «اى پيامبر خدا! تو را دوست مى‏دارم. پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله گفت: «انسان، همراه‏كسى‏است كه‏دوستش مى‏دارد».

بشارة المصطفى ـ به نقل از جابر بن عبداللّه‏ انصارى، خطاب به عطيّه عوفى ـ : اى عطيّه! از محبوبم، پيامبر خدا، شنيدم كه مى‏گفت: «هركه مردمى را دوست داشته باشد، با آنان محشور خواهد شد و هركه كردار مردمى را دوست داشته باشد، شريك كردارشان خواهد بود. دوستدار آل محمد را تا هنگامى كه دوستشان مى‏دارد، دوست بدار و دشمن آل محمّد را تا هنگامى كه دشمنشان مى‏دارد، دشمن بدار؛ گرچه بسيار روزه‏گير و شب زنده‏دار باشد. با دوستدار محمّد و آل محمّد، نرمى كن؛ زيرا اگر بر اثر گناهان بسيارش، يك گام او بلغزد، بر اثر محبّتشان گام ديگرش استوار مى‏ماند. در حقيقت، بازگشتِ دوستدارشان به بهشت است و بازگشت دشمنشان به دوزخ».

دعائم الإسلام ـ درباره امام باقر عليه‏السلام ـ : گروهى از خراسان، نزد امام باقر عليه‏السلام آمدند. حضرت به مردى از آنان كه پاهايش [بر اثر پياده‏روى بسيار،]چاك چاك شده بود، نگريست و به او فرمود: «اين چيست؟». پاسخ داد: «اى پسر پيامبر خدا! بر اثر مسافتِ بسيار است. به خدا سوگند، مرا از آن جا كه آمده‏ام، جز دوستى شما اهل بيت، بدين جا نياورد. امام باقر عليه‏السلام به او فرمود: «مژده باد بر تو كه به خدا سوگند، با ما محشور مى‏شوى». آن مرد گفت: «اى پسر پيامبر خدا! با شما؟ فرمود: «آرى! هيچ بنده‏اى ما را دوست نمى‏دارد، جز آن كه خداوند، او را با ما محشور خواهد كرد. مگر دين، چيزى جز دوستى است؟ خداوند عز و جلمى‏فرمايد: بگو: اگر شما خداوند را دوست داريد، پس از من پيروى كنيد تا خداوند، شما را دوست بدارد``».

مجمع البيان ـ در تفسير اين گفته خداوند متعال: «هر كه از خدا و پيامبرش پيروى كند، پس آنان.» ـ : گفته‏اند كه اين آيه، درباره ثوبان، غلام آزاد شده پيامبر خدا نازل شد. ثوبان، سخت به پيامبر خدا علاقه‏مند و نسبت به دورى او بى‏تاب بود. يك روز، در حالى كه رنگش دگرگون و بدنش لاغر شده بود، خدمت پيامبر خدا آمد. حضرت فرمود: «اى ثوبان! چرا رنگت دگرگون شده است؟». پاسخ داد: «اى پيامبر خدا! نه بيمارم و نه دردمند؛ ليكن هرگاه تو را نبينم، شوق ديدارت مرا بر مى‏انگيزد، تا تو را ببينم. امّا چون به ياد آخرت مى‏افتم، مى‏ترسم تو را در آن جا نبينم؛ زيرا مى‏دانم كه تو را همراه پيامبران، در منزلتى والا جاى مى‏دهند و اگر مرا به بهشت درآورند، مرا در منزلتى فروتر از منزلت تو جاى مى‏دهند [پس تو را چندان نخواهم ديد]و اگر هم به بهشت وارد نشوم، تو را هرگز نخواهم ديد. پس از آن، اين آيه نازل شد. سپس حضرت فرمود: «سوگند به آن كه جانم در دست اوست، هيچ بنده‏اى ايمان نمى‏آورد، مگر آن كه من نزد او از خودش، پدر و مادرش، خانواده‏اش، فرزندانش و همه مردم، محبوب‏تر باشم».