حدیث دربارهگردآمدن مردم با محبوبشان

صحيح البخاري عن أنس: بَينَما أنَا وَالنَّبِيُّ صلى‏الله‏عليه‏و‏آله خارِجانِ مِنَ المَسجِدِ، فَلَقِيَنا رَجُلٌ عِندَ سُدَّةِ المَسجِدِ. فَقالَ: يا رَسولَ اللّه‏ِ، مَتَى السّاعَةُ؟ قالَ النَّبِيُّ صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: ما أعدَدتَ لَها؟ فَكَأَنَّ الرَّجُلَ استَكانَ، ثُمَّ قالَ: يا رَسولَ اللّه‏ِ، ما أعدَدتُ لَها كَبيرَ صِيامٍ ولاصَلاةٍ ولا صَدَقَةٍ، ولكِنّي اُحِبُّ اللّه‏َ ورَسولَهُ. قالَ: أنتَ مَعَ مَن أحبَبتَ. ۱

صحيح البخارى ـ به نقل از اَنَس ـ : من و پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آلهبيرون از مسجد بوديم كه مردى در كنار درِ مسجد، ما را ديد و گفت: اى پيامبر خدا! روز قيامت، كى است؟ پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله فرمود: «چه براى آن آماده كرده‏اى؟». گويى آن مرد، [اظهار]فروتنى كرد و سپس گفت: اى پيامبر خدا! براى آن، روزه و نماز و صدقه فراوانى آماده نكرده‏ام؛ ليكن خدا و پيامبرش را دوست مى‏دارم. حضرت فرمود: «تو همراه كسى هستى كه دوستش مى‏دارى».

۱.صحيح البخاري: 6/2615/6734، صحيح مسلم: 4/2033/164، سنن الترمذي: 4/595/2385 نحوه وزاد فيه «المرء مع من أحبّ»، مسند ابن حنبل: 4 / 208 / 12013، الزهد لابن المبارك: 250 / 718، تاريخ بغداد: 4 / 259 والثلاثة الأخيرة نحوه وفيها «المرء مع من أحبّ» بدل «أنت مع من أحببت»، كنز العمّال: 9 / 166 / 25553؛ علل الشرايع: 139 / 2، تنبيه الخواطر: 1 / 223 كلاهما نحوه وفيهما «المرء مع من أحبّ» بدل «أنت مع من أحببت»، وراجع الأمالي للطوسي: 312 / 635.

کلیدواژه‌ها دوستی مردم آثار دوستی گردآمدن مردم با محبوبشان

احادیث دیگر این موضوع

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: هركس مردمى را دوست بدارد، [در روز قيامت] با آنان گرد خواهد آمد.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: هركس مردمى را به سبب كردارشان دوست بدارد، روز قيامت، جزو آنان گرد خواهد آمد و مانند آنان محاسبه خواهد شد؛ اگرچه كردارش چون كردار آنان نباشد.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: بنده، در گرو گمانش درباره خداوند عز و جلاست و در روز قيامت، كنار كسانى قرار مى‏گيرد كه دوستشان دارد.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: اى ابن مسعود! صالحان را دوست بدار كه انسان، همراه كسى است كه دوستش مى‏دارد. اگر توان نيكوكارى ندارى، پس عالمان را دوست بدار كه [خداوند] مى‏فرمايد: «هركه از خدا و پيامبرش اطاعت كند، همراه كسانى خواهد بود كه خدا نعمتشان داده است، چون انبيا و صدّيقان و شهيدان و صالحان؛ و اينان، چه نيكو رفيقان‏اند» .

صحيح البخارى ـ به نقل از عبداللّه‏ بن مسعود ـ : مردى نزد پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله آمد و گفت: اى پيامبر خدا! درباره كسى كه مردمى را دوست دارد، امّا به آنان نپيوسته است، چه مى‏گويى؟ پيامبر خدا فرمود: «انسان، همراه كسى است كه دوستش مى‏دارد».

مسند ابن حنبل ـ به نقل از ثابت بنانى، از اَنَس ـ : مردى نزد پيامبر خدا آمد و گفت: اى پيامبر خدا! مردىْ ديگرى را دوست مى‏دارد؛ امّا نمى‏تواند كارهايى همچون او انجام دهد. پيامبر خدا فرمود: «انسان، همراه كسى است كه دوستش مى‏دارد». انس گفت: جز به اسلام آوردن، هرگز نديدم ياران پيامبر خدا به چيزى همچون اين سخن، شادمان شده باشند.

امام باقر عليه‏السلام: مردى نزد پيامبر خدا آمد و گفت: اى پيامبر خدا! نمازگزاران را دوست دارم؛ امّا خودْ نماز نمى‏خوانم. روزه‏گيران را دوست دارم؛ امّا خودْ روزه نمى‏گيرم. پيامبر خدا به او فرمود: «تو همراه كسى هستى كه دوستش دارى و بهره‏ات همان است كه به دست آورده‏اى».

الأمالى طوسى ـ از عبداللّه‏ بن الحسن، از پدرانش ـ : مردى نزد پيامبر خدا آمد و گفت: اى پيامبر خدا! كسى نمازگزاران را دوست مى‏دارد؛ امّا خود، جز نمازهاى واجب را نمى‏گزارد. صدقه دهندگان و زكات دهندگان را دوست مى‏دارد؛ امّا خود، جز زكات واجب را نمى‏پردازد. روزه‏گيران را دوست مى‏دارد؛ امّا جز ماه رمضان را روزه نمى‏گيرد. پيامبر خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آلهفرمود: «انسان، همراه كسى است كه دوستش مى‏دارد».