حدیث دربارهآنان كه دوستى شان واجب است
عنه صلىاللهعليهوآله: لا يُؤمِنُ أحَدُكُم حَتّى يَكونَ اللّهُ و رَسولُهُ أحَبَّ إلَيهِ مِمّا سِواهُما، وحَتّى يُقذَفَ فِي النّارِ أحَبُّ إلَيهِ مِن أن يَعودَ فِي الكُفرِ بَعدَ أن نَجّاهُ اللّهُ مِنهُ. و لا يُؤمِنُ أحَدُكُم حَتّى أكونَ أحَبَّ إلَيهِ مِن وَلَدِهِ و والِدِهِ وَ النّاسِ أجمَعينَ. ۱
رسول خدا صلىاللهعليهوآله: هيچ يك از شما ايمان نمىآورد، مگر آن كه خدا و پيامبرش براىاو از هر چيز ديگرى دوستداشتنىتر باشند، و تا آن كه در آتش افتادن، برايش دوستداشتنىتر از بازگشت به كفر باشد، پس از آن كه خداوندْ او را از آن (كفر)، نجات بخشيده است. هيچيك از شما ايمان نمىآورد، مگر آن كه من برايش دوستداشتنىتر از فرزندش، پدرش و همه مردم باشم.
۱.مسند ابن حنبل: 4 / 412 / 13150 و ص 554 / 13961، إتحاف السادة: 9 / 547 كلّها عن أنس.