حدیث دربارهايمان و كار شايسته

الإمام‏الصادق عليه‏السلام: كانَ سَبَبُ نُزولِ هذِهِ الآيَةِ أنَّ أميرَ المُؤمِنينَ عليه‏السلام كانَ جالِسا بَينَ يَدَي رَسولِ اللّه‏ِ صلى‏الله‏عليه‏و‏آله، فَقالَ لَهُ: «قُل يا عَلِيُّ: اللّهُمَّ اجعَل لي في قُلوبِ المُؤمِنينَ وُدّا»، فَأنزَلَ اللّه‏ُ: «إِنَّ الَّذِينَ ءَامَنُواْ وَ عَمِلُواْ الصَّــلِحَـتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمَـنُ وُدًّا». ۱

امام صادق عليه‏السلام: سبب نزول اين آيه ۲ آن بود كه امير مؤمنان، مقابل پيامبر خدا نشسته بود كه حضرت به او فرمود: «اى على! بگو: پروردگارا! برايم در دل‏هاى مؤمنان محبّتى قرار ده». پس از آن، خداوند اين آيه را فرود آورد: «آنان كه ايمان آورده وكارهاى شايسته كرده‏اند، [خداى]رحمان به زودى برايشان محبّتى قرار مى‏دهد» .

۱.تفسير القمّي: 2 / 56، الفضائل: 106 عن ابن عبّاس، تفسير فرات الكوفي: 250 / 338 عن الإمام الباقر عليه‏السلامو ص 252 / 342 عن البراء بن عازب عنه صلى‏الله‏عليه‏و‏آله كلّها نحوه وليس فيها صدره، بحار الأنوار: 35 / 354 / 4 وراجع تفسير العيّاشي: 2 / 142 / 11؛ تفسير الدرّ المنثور: 5 / 544.

۲.سوره مريم، آيه 96.

کلیدواژه‌ها دوستی مردم عوامل دوستی ایمان و کار شایسته

احادیث دیگر این موضوع

المعجم الأوسط ـ به نقل از ثوبان، از پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله ـ : بنده، در پى كسب خشنودى خداوند برمى‏آيد و همواره بر آن است، تا آن كه خداوند مى‏فرمايد: «اى جبرئيل! فلان بنده‏ام در پى آن است كه مرا خشنود كند. پس خشنودى من شاملش باد!». پس جبرئيل مى‏گويد: «رحمت خدا بر فلانى باد!». حاملان عرش نيز چنين مى‏گويند وآن‏گاه، فرشتگانى كه به آنان نزديك هستند و همه ساكنان آسمان‏هاى هفتگانه‏چنين مى‏گويند وسپس، اين‏سخن‏به‏زمين‏فرود مى‏آيد. پس پيامبر خدا فرمود: اين، همان آيه است كه خداوند بر شما در كتابش نازل ساخته است: «آنان كه‏ايمان آورده وكارهاى شايسته‏كرده‏اند، [خداى]رحمان به زودى برايشان [در دل‏ها]محبّتى قرار مى‏دهد» . گاه نيز بنده در پىِ خشم خدا برمى‏آيد. پس خداى عز و جلمى‏فرمايد: «اى جبرئيل! فلانى مرا خشمگين ساخته است. هان! خشم من بر او باد!». پس از آن جبرئيل مى‏گويد: «خشم خدا بر فلانى باد!». حاملان عرش نيز چنين مى‏گويند و فرشتگان فروتر از ايشان نيز چنين مى‏گويند، تا آن كه ساكنان آسمان‏هاى هفتگانه اين سخن را مى‏گويند و سپس [اين سخن]به زمين فرود مى‏آيد.

سنن الترمذى ـ به نقل از ابوهُرَيره، از پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله ـ : هرگاه خداوند، بنده‏اى را دوست بدارد، به جبرئيل ندا مى‏كند: «من فلانى را دوست دارم. پس او را دوست بدار». [حضرت] فرمود: پس در آسمان ندا مى‏كند. سپس محبّت او در [دل]زمينيان فرود مى‏آيد، و اين است [معناى]سخن خداوند: «آنان كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‏اند، به زودى [خداى]رحمان برايشان‏محبّتى‏قرار خواهد داد» . هرگاه‏نيز خداوندبابنده‏اى‏دشمنى كند، به جبرئيل‏ندا مى‏كند: «من با فلانى دشمنى مى‏كنم». پس‏از آن، جبرئيل در آسمان ندا مى‏كند. سپس دشمنى او [در دل]زمينيان فرود مى‏آيد.

امام على عليه‏السلام: گفتم: اى پيامبر خدا! از اين سخن خداى متعال خبرم ده: «به زودى [خداى]رحمان برايشان محبّتى قرار مى‏دهد» . فرمود: «اى على! محبّت، نزد خداوند و ملائكه و در دل‏هاى مؤمنان است. اى على! خداوند متعال به مؤمنان سه چيز داده است: مهر، محبّت و شُكوه در سينه‏هاى مؤمنان».

امام على عليه‏السلام: از پيامبر خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله درباره گفتار خداوند: «به زودى [خداى]رحمان برايشان محبّتى قرار خواهد داد» ، پرسيدم كه چيست؟ فرمود: «اى على! محبّت است كه در سينه‏هاى مؤمنان و ملائكه مقرّب است. اى على! خداوند متعال، به مؤمن سه چيز داده است: مهر و محبّت، نمكين بودن، و شكوه در سينه‏هاى‏صالحان. پس‏كسى كه خداوند، او را براى خود برگزيند، جانش پذيراى آن مى‏گردد و شيرينى و نمكى در او پديد مى‏آيد و كسى كه خداوند، بخوانَدَش و او اجابت كند و در اين اجابت، راستى نشان دهد، او را مقرّب مى‏سازد. پس قلبش آن را مى‏پذيرد و در دل‏ها دوستى او ـ كه همان محبّت است [كه در آيه بدان اشاره شده]ـ پديدار مى‏شود.

الدرّ المنثور ـ به نقل از كعب ـ : در تورات مى‏ديدم كه نوشته است: در ميان زمينيان، هيچ محبّتى نيست، مگر آن كه آغازش از خداوند متعال است كه آن را بر زمينيان فرود مى‏آورد. سپس قرآن را خواندم و ديدم كه در آن اين آيه است: «آنان‏كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‏اند، [خداى]رحمان، به زودى برايشان محبّتى قرار مى‏دهد» .

سنن ابن ماجة ـ به نقل از ابو ذر ـ : به پيامبر خدا گفتم: [چرا] انسان كارى مى‏كند و مردم بر اثر آن، او را دوست مى‏دارند؟ فرمود: «اين، مژدگانى دنيايى مؤمن است».