حدیث دربارهمؤمنان در حقيقتْ برادرند

الكافي عن جابر الجعفيّ: تَقَبَّضتُ بَينَ يَدَي أبي جَعفَرٍ عليه‏السلام، فَقُلتُ: جُعِلت فِداكَ، رُبَّما حَزِنتُ مِن غَيرِ مُصيبَةٍ تُصيبُني أو أمرٍ يَنزِلُ بي، حَتّى يَعرِفَ ذلِكَ أهلي في وَجهي وصَديقي؟! فَقالَ: نَعَم يا جابِرُ، إنَّ اللّه‏َ عز و جل خَلَقَ المُؤمِنينَ مِن طينَةِ الجِنانِ، وأجرى فيهِم مِن ريحِ روحِهِ، فَلِذلِكَ المُؤمِنُ أخُو المُؤمِنِ لِأَبيهِ واُمِّهِ، فَإِذا أصابَ روحا مِن تِلكَ الأَرواحِ في بَلَدٍ مِنَ البُلدانِ حُزنٌ حَزِنَت هذِهِ؛ لِأَنَّها مِنها. ۱

الكافى ـ به نقل از جابر جُعْفى ـ : برابر امام باقر عليه‏السلامخاكسارانه نشستم و گفتم: فدايت شوم! گاه بى هيچ حادثه ناخوشايندى يا دليل و پيشامدى، چنان اندوهگين مى‏شوم كه خانواده و دوستم اثر آن را در چهره‏ام مى‏بينند. حضرت فرمود: «آرى، اى جابر! همين طور است. خداوند عز و جل مؤمنان را از سرشتِ بهشت آفريد و نسيمِ روح خود را در آن دميد. از اين رو، مؤمن، برادرِ تنىِ مؤمن است و چون يكى از اين روح‏ها را در يكى از سرزمين‏ها اندوهى برسد، آن ديگرى نيز اندوهگين خواهد شد، چون كه هم‏سرشتِ اوست».

۱.الكافي: 2 / 166 / 2، المؤمن: 38 / 87، المحاسن: 1 / 226 / 405، بحار الأنوار: 74 / 276 / 6 كلّها نحوه.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عقلی و علمی علم حکمت و معرفت تشویق به طلب علم و حکمت +6 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: مسلمان، برادرِ مسلمان است.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: مؤمن، برادرِ مؤمن است.

سنن أبى داوود ـ به نقل از سُوَيد بن حَنظله ـ : براى ديدار پيامبر خدا راهى شديم. وائل بن حُجر نيز با ما بود. در راه، دشمنش او را گرفت و همراهان ما از اين‏كه به سودش سوگند بخورند، پرهيز مى‏كردند؛ امّا من سوگند خوردم كه وائل، برادر من است. در نتيجه دشمن، او را رها كرد و نزد پيامبر خدا آمديم. ايشان را باخبر ساختم كه همراهيان من، از سوگند خوردن پرهيز كردند؛ امّا من سوگند خوردم كه وائل، برادرم است. حضرت فرمود: «راست گفتى. مؤمن، برادرِ مؤمن است».

امام باقر عليه‏السلام: مؤمن، برادرِ تنىِ مؤمن است؛ زيرا خداوند عز و جلمؤمنان را از سرشتِ بهشت آفريد و در كالبدهايشان، از نسيم آن دميد. از اين رو، آنان برادرِ تنى‏اند.

عدّة الداعى ـ به نقل از عبدالمؤمن انصارى ـ : نزد امام موسى بن جعفر عليه‏السلامرفتم. محمّد بن عبداللّه‏ جعفرى نزد ايشان بود. به او لبخندى زدم. حضرت عليه‏السلام فرمود: «آيا دوستش مى‏دارى؟». گفتم: آرى؛ تنها براى خاطر شما دوستش مى‏دارم. حضرت فرمود: «او، برادرت است. مؤمن، برادرِ تنىِ مؤمن است. ملعون است، ملعون است كسى كه برادرش را متّهم سازد. ملعون است، ملعون است كسى كه برادرش را فريب دهد. ملعون است، ملعون است كسى كه خيرخواه برادرش نباشد. ملعون است، ملعون است كسى كه [ديگرى را]بر برادر [دينى] خويش مقدّم بدارد و او را محروم كند. ملعون است، ملعون است كسى كه خود را از برادرش پنهان كند. ملعون است، ملعون است كسى كه درباره برادرش غيبت كند».

امام عسكرى عليه‏السلام ـ از جمله آنچه به مردم قم و آوه نوشت ـ : خداوند با بخشش و مهربانى خود، بر بندگانش منّت گذاشت و پيامبرش محمد صلى‏الله‏عليه‏و‏آله را نويد دهنده و بيم دهنده فرستاد و شما را براى پذيرش دينش توفيق داد و به هدايت خود، گرامى داشت. نيّت ما همواره استوار و جان‏هايمان به انديشه‏هاى پاك شما آرام است. خويشاوندىِ برقرار ميان ما و شما نيرومند است. اين [خويشاوندى]، سفارشى است كه گذشتگان ما و گذشتگان شما بدان سفارش كرده‏اند و عهدى است كه با جوانان ما و پيران شما بسته شده است و به سبب حالت نزديك و خويشاوندى پيوسته‏اى كه خداوندْ ما را بر آن نگه داشته است، همچنان بر اعتقادى كامل، استوار است. عالمِ [معصوم] عليه‏السلاممى‏فرمايد: «مؤمن، برادرِ تنىِ مؤمن است».