حدیث دربارهاُنس با خدا
رسول اللّه صلىاللهعليهوآله ـ مخاطبا للّهِِ عز و جل ـ : يا رَبِّ، وَدَدتُ أنّي أعلَمُ مَن تُحِبُّ مِن عِبادِكَ فَاُحِبُّهُ.
قالَ: إذا رَأَيتَ عَبدي يُكثِرُ ذِكري فَأَنَا أذِنتُ لَهُ في ذلِكَ، وأنَا اُحِبُّهُ، وإذا رَأَيتَ عَبدي لا يَذكُرُني فَأَنَا حَجَبتُهُ عَن ذلِكَ، وأنَا أبغَضتُهُ. ۱
رسول خدا صلىاللهعليهوآله ـ خطاب به خداوند عز و جل ـ : پروردگارا! دوست داشتم بدانم كدام بندهات را دوست مىدارى، تا دوستش بدارم.
خداوند فرمود: «هرگاه ديدى بندهاى بسيار مرا ياد مىكند، پس من به او اجازه ياد خود را دادهام و من او را دوست دارم؛ امّا هرگاه ديدى بندهام مرا ياد نمىكند، پس من او را از آن بازداشتهام و من او را دشمن مىدارم».
۱.الدعوات: 20/18، بحار الأنوار: 93/160/41؛ كنز العمّال: 2/241/3923 نقلاً عن العسكري في المواعظ عن عمر وج 1/433/1870 نقلاً عن الدارقطني في الإفراد وابن عساكر عن ابن عمر عنه صلىاللهعليهوآله عن موسى عليهالسلام.