حدیث دربارهاُنس با خدا

رسول اللّه‏ صلى‏الله‏عليه‏و‏آله ـ مخاطبا للّه‏ِِ عز و جل ـ : يا رَبِّ، وَدَدتُ أنّي أعلَمُ مَن تُحِبُّ مِن عِبادِكَ فَاُحِبُّهُ. قالَ: إذا رَأَيتَ عَبدي يُكثِرُ ذِكري فَأَنَا أذِنتُ لَهُ في ذلِكَ، وأنَا اُحِبُّهُ، وإذا رَأَيتَ عَبدي لا يَذكُرُني فَأَنَا حَجَبتُهُ عَن ذلِكَ، وأنَا أبغَضتُهُ. ۱
رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله ـ خطاب به خداوند عز و جل ـ : پروردگارا! دوست داشتم بدانم كدام بنده‏ات را دوست مى‏دارى، تا دوستش بدارم. خداوند فرمود: «هرگاه ديدى بنده‏اى بسيار مرا ياد مى‏كند، پس من به او اجازه ياد خود را داده‏ام و من او را دوست دارم؛ امّا هرگاه ديدى بنده‏ام مرا ياد نمى‏كند، پس من او را از آن بازداشته‏ام و من او را دشمن مى‏دارم».
۱.الدعوات: 20/18، بحار الأنوار: 93/160/41؛ كنز العمّال: 2/241/3923 نقلاً عن العسكري في المواعظ عن عمر وج 1/433/1870 نقلاً عن الدارقطني في الإفراد وابن عساكر عن ابن عمر عنه صلى‏الله‏عليه‏و‏آله عن موسى عليه‏السلام.
کلیدواژه‌ها همدمیانس با خدا

احادیث دیگر این موضوع

۸