حدیث دربارهمنفور شدن در ميان دشمنان خدا

معانى الأخبار ـ به نقل از احمد بن محمّد بن عيسى، از مفَضَّل بن عمر ـ : به امام صادق عليه‏السلام گفتم: اطرافيان‏ما مى‏گويند: هرگاه خداوند متعال، بنده‏اى را دوست بدارد، كسى در آسمان، او را بلند آوازه مى‏سازد و مى‏گويد: خداوند، فلانى را دوست دارد. پس دوستش بداريد. در نتيجه، محبّتش در دل‏هاى بندگان خدا افكنده مى‏شود و چون خداوند متعال، بنده‏اى را دشمن بدارد، كسى در آسمان اعلام مى‏دارد. خداوند، فلانى را دشمن مى‏دارد. پس او را دشمن بداريد. در نتيجه، دشمنى او در دل‏هاى بندگان خدا افكنده مى‏شود. حضرت تكيه داده بود. نشست و سه بار دستانش را تكان داد و بر يكديگر زد و فرمود: «نه! چنين نيست كه مى‏گويند؛ ليكن خداوند عز و جل هرگاه بنده‏اى را دوست بدارد، مردم را بر آن مى‏دارد تا از او بدگويى كنند و در نتيجه، آنان را گناهكار كند و به او پاداش دهد، و هرگاه خداوند عز و جل بنده‏اى را دشمن بدارد، او را محبوب مردم مى‏گرداند تا درباره‏اش به نيكى سخن بگويند و در نتيجه، او را و آنان را گناهكار كند». سپس حضرت فرمود: «چه كسى نزد خداوند، محبوب‏تر از يحيى بن زكريا عليه‏السلامبود؟ مردم را بر او شوراند تا او را كشتند. چه كسى نزد خداوند عز و جلمحبوب‏تر از على بن ابى طالب عليه‏السلام بود؟ در حالى كه مى‏دانيد كه از دست مردم چه كشيد. چه كسى نزد خداوند متعال، محبوب‏تر از حسين بن على عليهماالسلام بود؟ امّا مردم را بر او شوراند تا او را كشتند».