حدیث دربارهشب خيزى

المحجّة البيضاء: از برخى گذشتگان نقل شده است كه خداوند عز و جل به يكى از صدّيقان وحى فرمود: «مرا در ميان بندگانم، بندگانى است كه دوستم مى‏دارند و دوستشان مى‏دارم؛ مشتاقم هستند و مشتاق آنانم؛ به يادم هستند و به يادشان هستم؛ به من مى‏نگرند و به ايشان مى‏نگرم. پس اگر روش آنان را در پيش بگيرى، دوستت خواهم داشت و اگر از روش آنان درگذرى، دشمنت خواهم داشت». آن صدّيق گفت: پروردگارا! نشانه آنان چيست؟ خداوند عز و جل فرمود: «همان‏گونه كه شبانِ مهربان، گوسفندانش را مى‏پايد، آنان نيز در روز، سايه‏ها را مى‏پايند و همان‏گونه كه پرندگان، مشتاق آشيانه‏شان هستند، آنان مشتاق رسيدن غروب خورشيدند. پس چون شبْ آنان را فرو پوشد و تاريكى با همه چيز درآميزد و فرش‏ها گسترده و پرده‏ها آويخته گردد و هر دوستدارى با محبوب خود، خلوت كند، آنان گام‏هايشان را براى من خسته مى‏كنند و رخسارشان را برايم چون فرش بر زمين مى‏گسترند و با سخنم با من راز مى‏گويند و با نعمت‏هايم برايم تملّق مى‏كنند. در اين حال، پاره‏اى نالان و پاره‏اى گريان، پاره‏اى مويه‏كنان و پاره‏اى شكوه‏كنان، ايستاده و نشسته، يا در ركوع و در سجده هستند. در برابر چشمانم، چه‏ها كه برايم تحمّل نمى‏كنند! و فرا پيش گوشم، چه شِكوه‏ها كه از محبّت من نمى‏كنند! نخستين چيزى كه به آنان مى‏بخشم، اين سه چيز است: [اوّل آن كه] از نور خود در قلبشان مى‏افكنم. در نتيجه، چنان از من خبر مى‏دهند كه من از آنان خبر مى‏دهم. دوم آن كه اگر آسمان‏ها و زمين در ميزان عمل آنان [و پاداششان]باشد، آن را برايشان كم خواهم شمرد. سوم آن كه با رخسار خود، به آنان روى مى‏آورم. آيا فكر مى‏كنى كسى مى‏داند به آن كه با رخسارم به او روى آورده‏ام، چه‏ها خواهم بخشيد؟».