حدیث دربارهآنچه خدا دشمن مى دارد

عنه صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: لا يُحِبُّ اللّه‏ُ إضاعَةَ المالِ، ولا كَثرَةَ السُّؤالِ، ولا قيلَ وقالَ. ۱

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: خداوند، تباه كردن مال، پرسش بسيار و قيل و قال را دوست ندارد.

۱.مسند أبييعلى: 6 / 104 / 6560، صحيح مسلم: 3 / 1340 / 1715، مسند ابن حنبل: 3 / 296 / 8807 وص217 / 8342 كلّها عن أبي هريرة، المعجم الكبير: 20 / 398 / 943 عن وراد مولى المغيرة بن شعبة، المعجم الأوسط: 6 / 19 / 5667 عن معقل بن يسار، كنز العمّال: 16 / 46 / 43871؛ الكافي: 5 / 301 / 5 عن الوشّاء عن الإمام الكاظم عليه‏السلام، تحف العقول: 443 عن الإمام الرضا عليه‏السلام، بحار الأنوار: 78 / 335 / 16.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عقلی و علمی علم حکمت و معرفت تشویق به طلب علم و حکمت +4 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: خداوند، فقر و فقيرنمايى را دشمن مى‏دارد.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: خداوند، چرك و ژوليدگى را دشمن مى‏دارد.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: خداوند، هزينه كردن را دوست مى‏دارد و ناخنْ‏خشكى را دشمن مى‏دارد.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: خداوند عز و جل كسى را كه پس از سيرى باز هم مى‏خورد، كسى را كه از فرمانبرى پروردگارش غفلت مى‏كند، آن كه سنّت پيامبرش را رها مى‏كند، آن كه به پيمانش وفادار نيست، آن كه با خاندان پيامبرش دشمنى مى‏ورزد و آن كه همسايگانش را مى‏آزارد، دشمن مى‏دارد.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: خداوند، سه چيز را دشمن مى‏دارد: پرگويى، پرخوابى و پرخورى.

امام عسكرى عليه‏السلام: شناخت حقوق برادران دينى، انسان را محبوب خداى رحمان مى‏كند و او را به آن سلطان قهّار، نزديك‏تر مى‏سازد؛ و به جا نياوردن آنها، انسان را در درگاه الهى منفور مى‏سازد و منزلت او را نزد خداى بزرگوار بخشنده، پايين مى‏آورد.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: خنده، دو گونه است:. اما خنده‏اى كه خداوند متعال آن را دشمن مى‏دارد، آن است كه فرد، سخن ناروا و باطلى مى‏گويد تا بخندد يا بخنداند و به موجب آن تا مسافت هفتاد سال راه در دوزخ سقوط مى‏كند.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: خداوند، سه چيز را از [كارهاى] شما ناخوش مى‏دارد: [پرداختن به كار] لغو به هنگام قرائت قرآن، به صداى بلند دعا كردن و دست به پهلو زدن واژه «تَخَصُّر» كه در متن عربى حديث آمده است، به معناى گونه‏اى ايستادن از سر كسالت و خستگى است. پادشاهان و برخى بزرگانِ اقوامى مانند قوم يهود، به هنگام سخنرانى، گاه اين‏گونه مى‏ايستاده و به چوبدستى «مِخصَرَة» تكيه مى‏داده‏اند و يا دست خود را بر بالاى ران خود مى‏نهاده‏اند. ر. ك: النهاية: 2 / 36، الفائق في غريب الحديث: 1 / 374، جواهر الكلام: 4 / 279. در نماز.