حدیث دربارهدشمن ترينِ مردم در نزد خدا
عنه عليهالسلام: إنَّ مِن أبغَضِ الخَلقِ إلَى اللّهِ عز و جل لَرَجُلَينِ:
رَجُلٌ وَكَلَهُ اللّهُ إلى نَفسِهِ؛ فَهُوَ جائِرٌ عَن قَصدِ السَّبيلِ، مَشعوفٌ بِكَلامِ بِدعَةٍ، قَد لَهِجَ بِالصَّومِ وَالصَّلاةِ، فَهُوَ فِتنَةٌ لِمَنِ افتَتَنَ بِهِ، ضالٌّ عَن هَديِ مَن كانَ قَبلَهُ، مُضِلٌّ لِمَنِ اقتَدى بِهِ في حَياتِهِ وبَعدَ مَوتِهِ، حَمّالٌ خَطايا غَيرِهِ، رَهنٌ بِخَطيئَتِهِ.
ورَجُلٌ قَمَشَ جَهلاً في جُهّالِ النّاسِ، عانٍ بِأَغباشِ الفِتنَةِ، قَد سَمّاهُ أشباهُ النّاسِ عالِما ولَم يَغنَ فيهِ يَوما سالِما. ۱
امام على عليهالسلام: دو تن هستند كه از دشمنترينِ خلق در نزد خدايند:
آن كه خداوند، او را به خود وا گذاشته است و در نتيجه، از راه راست منحرف شده، شيفته سخنى بدعتآميز گشته و دلبسته روزه و نماز شده است. پس او مايه فريفتگى فريبخوردگان است و از راه هدايتِ پيشينيان خود، گمراه گشته و گمراه كننده كسى است كه در زمان حياتش و پس از مرگش از او پيروى كند و باركشِ گناهان ديگران و در گروِ گناه خود است.
و ديگرى آن كه جهلى از مردمان جاهل، گرد آورده و راهى تاريكىهاى فتنه است. مردمنمايان، او را عالم ناميدهاند، حال آن كه حتّى يك روز نيز در فضاى علم، به سلامتْ نزيسته است.
۱.الكافي: 1/55/6 عن مسعدة بن صدقة عن الإمام الصادق عليهالسلام و ابن محبوب رفعه، نهج البلاغة: الخطبة 17، الإرشاد: 1/231، الاحتجاج: 1/621/143، دعائم الإسلام: 1 / 97 كلّها نحوه، بحار الأنوار: 2/284/2.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عقلی و علمیعلم حکمت و معرفتتشویق به طلب علم و حکمت +4 مورد دیگر