حدیث دربارهآنان كه خدا دشمنشان مى دارد

دوستی در قرآن و حدیث، ص ۵۴۷، ح ۱۱۹۱

پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌و‌آله

آنان كه خدا دشمنشان مى دارد

عنه صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: ثَلاثَةٌ لا يُكَلِّمُهُمُ اللّه‏ُ ولا يَنظُرُ إلَيهِم: أميرٌ جائِرٌ، وشَيخٌ زانٍ، وعابِدٌ مُتَكَبِّرٌ. ۱

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: خداوند به سه تن نمى‏نگرد و با آنان سخن نمى‏گويد: پيشواى ستمكار، پيرِ زناكار و عابد متكبّر.

۱.تنبيه الخواطر: 2/121، تفسير العيّاشي: 1/179/68 عن أبي حمزة الثمالي عن الإمام الباقر عليه‏السلامنحوه.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عقلی و علمی علم حکمت و معرفت تشویق به طلب علم و حکمت +4 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

۸

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: خداى عز و جلچهار تن را دشمن مى‏دارد: فروشنده سوگند خوار، فقير متكبّر، پيرِ زناكار و پيشواى ستمكار.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: خداوند، سه تن را دشمن مى‏دارد: پير زناكار، فقير متكبّر و دولتمندِ ستمكار.

البُخلاء الخطيب، از ابوذر: پيامبر اكرم صلى‏الله‏عليه‏و‏آلهفرمود: «خداوند متعال، سه تن را دشمن مى‏دارد: بخيل، منّت‏گذار و بدكار» يا فرمود: «سوداگرِ سوگند خوار و فقير متكبّر».

مسند ابن حنبل ـ به نقل از مُطَرِّف بن عبداللّه‏ ـ : از ابوذر حديثى برايم نقل كرده بودند كه دوست داشتم براى آن، ببينمش. پس او را ديدم و به او گفتم: شنيده‏ام كه گفته‏اى: شنيدم پيامبر خدا مى‏فرمود: «خداوند عز و جل سه تن را دوست و سه تن را دشمن مى‏دارد». پاسخ داد: «آرى، و گمان نمى‏كنم كه بر دوستم محمد صلى‏الله‏عليه‏و‏آلهدروغ بسته باشم» (و اين جمله را سه بار تكرار كرد). پرسيدم: آن سه تن كه خداوند دشمنشان مى‏دارد، كيستند؟ گفت: «فخرفروش متكبّر، كه شما در كتاب خداى عز و جلمى‏خوانيد «خداوند، هيچ متكبّر فخر فروشى را دوست ندارد» ، بخيل منّت‏گذار و سوداگر يا فروشنده سوگندخوار».

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: خداوند عز و جل. سه تن را دشمن مى‏دارد: پيرِ زناكار، فقير متكبّر و دولتمندِ بخيل.

امام على عليه‏السلام: خداوند از خلقش، پيرِ سفيدموىِ زناكار، دولتمندِ ستمكار و مستمندِ مستكبر را دشمن مى‏دارد.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: خداوند متعال، دولتمندِ ستمكار، پيرِ نادان و مستمندِ متكبّر را دشمن مى‏دارد.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: خداوند، سه تن را دشمن مى‏دارد: كسى كه منّت‏گذارانه صدقه مى‏دهد؛ آن كه در عين دارايى، در خرجى دادنْ تنگ مى‏گيرد؛ و فقيرِ وِلخرج.