حدیث دربارهنهى از جدايى

عنه عليه‏السلام ـ لَمّا حَضَرَتهُ الوَفاةُ ـ : عَلَيكُم يا بَنِيَّ بِالتَّواصُلِ وَالتَّباذُلِ وَالتَّبارِّ، وإيّاكُم وَالتَّقاطُعَ وَالتَّدابُرَ وَالتَّفَرُّقَ. ۱

امام على عليه‏السلام ـ به هنگام رحلتش ـ : فرزندانم! پايبند پيوند با يكديگر، بخشش به يكديگر و نيكى در حقّ يكديگر باشيد و از گسستن از يكديگر، رويگردانى از يكديگر و جدايى بپرهيزيد.

۱.الكافي: 7 / 52 / 7، تهذيب الأحكام: 9 / 178 / 714 عن سليم بن قيس الهلالي وفيه «وإيّاكم والنفاق و.»، تحف العقول: 199 وفيه «والتبادر» بدل «والتبارّ»، نهج البلاغة: الكتاب 47 نحوه، بحار الأنوار: 42/249/51؛ مقاتل الطالبيّين: 53 وفيه «بالتواضع» بدل «بالتواصل»، المعجم الكبير: 1 / 102 / 168 عن إسماعيل بن راشد نحوه، المناقب للخوارزمي: 386 / 401 وليس فيه «التبار».

کلیدواژه‌ها دوستی مردم دشمنی با یکدیگر نهی از جدایی

احادیث دیگر این موضوع

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: هر كس يك سال از برادرش دورى كند، مانند آن است كه خونش را بريزد.

امام على عليه‏السلام: از هيچ دوستى مَبُر، گر چه كافر شود.

امام على عليه‏السلام: پايبند پيوند با يكديگر و موافقت با هم باشيد و از گسستن از يكديگر و هجران يكديگر بپرهيزيد.

امام على عليه‏السلام: از برادرت تنها به سبب گمان، مَبُر و پيش از پى‏جويى و بازخواست [در مورد علّت رفتارى كه تو را رنجانده است]، از او جدا مشو. يعنى فقط به خاطر بدگمانى به دوستى و صميميت دوستت و يا گنهكارى او، از او مَبُر و چون خلافى از او به تو رسيد از او بپرس كه چرا چنين كارى را كرده و يا آن سخن را گفته است؛ زيرا ممكن است عُذرش را به تو بگويد و تو را قانع كند. پس پيش از اين پرس و جو، از او مَبُر.

امام على عليه‏السلام: خيرى در آن كه بى هيچ جرمى از برادرش دورى مى‏كند، نيست.

امام على عليه‏السلام: هرگاه [با كسى] دشمنى كردى، [از او]مَبُر [و راهى براى بازگشت بگذار].

امام على عليه‏السلام: چه زشت است بريدن [از كسى]پس از پيوند، بى‏مهرى پس از برادرى، دشمنى پس از صفا [ى دوستى] و از ميان رفتن الفت پس از استوارى آن.

امام على عليه‏السلام ـ در نامه‏اى به فرزندش امام حسن عليه‏السلام ـ : چون برادرت از تو بِبُرد، خود را به پيوند با او وادار و چون از تو روى گردانَد، خود را به او نزديك كن و چون بُخل ورزد، به او بخشش كن و چون دورى كند، به او نزديك شو و چون درشتى كند، نرمى كن و چون جُرمى كند، برايش عذرى بياور، تا آن جا كه گويى تو بنده او هستى و گويا او بر تو نعمتى دارد؛ امّا مبادا كه اين كار را نابجا انجام دهى و يا در مورد نااهلش به كار برى.