حدیث دربارهدوستى در راه خدا

عنه صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: قالَ اللّه‏ُ تَبارَكَ وتَعالى: وَجَبَت مَحَبَّتي لِلمُتَحابّينَ فِيَّ، وَالمُتَجالِسينَ فِيَّ، وَالمُتَزاوِرينَ فِيَّ، وَالمُتَباذِلينَ فِيَّ. ۱

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: خداوند متعال مى‏فرمايد: «دوست داشتن آنان‏كه در راه من يكديگر را دوست مى‏دارند، در راه من با يكديگر همنشينى مى‏كنند، در راه من به‏ديدار يكديگر مى‏روند و در راه من به يكديگر مى‏بخشند، بر من واجب است».

۱.الموطّأ: 2 / 954 / 16، مسند ابن حنبل: 8 / 239 / 22091، صحيح ابن حبّان: 2 / 335 / 575 وليس فيه «والمتباذلين فيَّ»، المستدرك على الصحيحين: 4 / 187 / 7314، المعجم الكبير: 20 / 80 / 150، مسند الشهاب: 2 / 323 / 1449 وليس فيه «والمتجالسين فيَّ والمتباذلين فيَّ» وكلّها عن معاذ بن جبل.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عقلی و علمی علم حکمت و معرفت تشویق به طلب علم و حکمت +4 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: مردى راهىِ ديدار برادر (دوست) خود در روستايى شد. خداوند، فرشته‏اى بر سرِ راه او قرار داد. چون آن مردْ پيش آمد، فرشته از او پرسيد: «به كجا مى‏روى؟». پاسخ داد: «به ديدار برادرى كه در اين روستا دارم، مى‏روم». پرسيد: «آيا نعمتى نزد او دارى كه براى رسيدنِ به آن، نزدش مى‏روى؟». پاسخ داد: «نه، جز اين كه او را در راه خداوند عز و جل دوست دارم». فرشته گفت: «من نيز پيام‏آور خدا به سويت هستم كه خداوند، تو را دوست دارد، همان‏گونه كه تو در راهش دوستى مى‏ورزى».

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: خداوند عز و جل فرمود: «دوستى‏ام با آنان‏كه در راه من يكديگر را دوست مى‏دارند، قطعى است؛ و دوستى‏ام با آنان‏كه در راه من به يكديگر مى‏بخشند، قطعى است؛ و دوستى‏ام با آنان‏كه در راه من با يكديگر دوستى مى‏كنند، قطعى است؛ و دوستى‏ام با آنان‏كه در راه من به ديدار يكديگر مى‏روند، قطعى است؛ و دوستى‏ام با آنان‏كه در راه من با يكديگر مى‏پيوندند، قطعى است».

مسند ابن حنبل ـ به نقل از عبادة بن صامت ـ : شنيدم پيامبر خدا از خداوند عز و جلنقل مى‏كرد كه مى‏فرمايد: «دوستى‏ام با آنان‏كه در راه من يكديگر را دوست مى‏دارند، قطعى است؛ و دوستى‏ام با آنان كه در راه من به يكديگر مى‏بخشند، قطعى است، و دوستى‏ام با آنان كه در راه من به ديدار يكديگر مى‏روند، قطعى است؛ در روزى كه سايه‏اى جز سايه خدا نيست، آنان كه در راه من يكديگر را دوست داشته‏اند، بر منبرهايى از نور در سايه عرش قرار دارند».

كنز العمّال ـ به نقل از خالد بن وليد ـ : مردى به نزد پيامبر خدا آمد و گفت: دوست دارم از دوستان خدا و پيامبرش باشم. حضرت فرمود: «آنچه را خدا و پيامبرش دوست مى‏دارند، دوست بدار و آنچه را خدا و پيامبرش دشمن مى‏دارند، دشمن بدار».