گوناگون

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: اگر دوست داشتيد بدانيد كه بنده چه جايگاهى نزد خدا دارد، ببينيد مردم چه نظرى درباره‏اش دارند.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: هرگاه خداوند متعال، بنده‏اى را دوست بدارد، نقطه‏اى سپيد در قلبش پديد مى‏آورد، گوش‏هاى قلبش را مى‏گشايد و فرشته‏اى بر او مى‏گمارد، تا بر راه راست، استوارش دارد.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: خداوند متعال، هرگاه بنده‏اى را دوست بدارد، روزى‏اش را به‏اندازه قرار مى‏دهد.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: هر گاه خداوند متعال، بنده اى را دوست بدارد، نقطه اى سپيد در دلش پديد مى آورد، گوش هاى دلش را مى گشايد و فرشته اى بر او مى گمارد تا بر راه راست، استوارش دارد.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله:خداوند متعال، هر گاه بنده اى را دوست بدارد، روزى اش را به اندازه قرار مى دهد.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: خوى ها، بخشش هاى خداوند عز و جل هستند. از اين رو، هر گاه خداوند بنده اى را دوست بدارد، به او خويى خوش مى بخشد و هر گاه بنده اى را دشمن بدارد، به او خويى بد مى بخشد.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله ـ به نقل از جبرئيل از خداوند عز و جل نقل مى كند ـ:اخلاص، رازى از رازهاى من است كه آن را به قلب هريك از بندگانم كه دوستش داشته باشم، مى سپارم.

امام على عليه‏السلام: هرگاه خداوند، بنده‏اى را دوست بدارد، راستى را به او الهام مى‏كند.

امام على عليه‏السلام: هرگاه خداوند، بنده‏اى را دوست بدارد، او را با آرامش و بردبارى مى‏آرايد.

امام على عليه‏السلام: هرگاه خداوند، بنده‏اى را دوست بدارد، امانتدارى را محبوبش مى‏گرداند.

امام على عليه‏السلام: هرگاه خداوند، بنده‏اى را دوست بدارد، راه صواب و هدايتش را به او مى‏نمايد و او را توفيق فرمانبرى از خود مى‏دهد.

امام على عليه‏السلام: هرگاه خداوند، بنده‏اى را دوست بدارد، او را با عبرت‏ها پند مى‏دهد.

امام على عليه‏السلام: هرگاه خداوند، بنده‏اى را دوست بدارد، قلبى سليم و پاك و خويى استوار، روزى‏اش مى‏كند.

امام على عليه‏السلام: بخشندگى و دلاورى، صفاتى ارجمند هستند كه خداوند سبحان، آنها را در وجود هركه دوستش بدارد و آزموده باشد، مى‏نهد.

امام صادق عليه‏السلام: هرگاه خداوند، بنده‏اى را دوست بدارد، عمل به هشت صفت را به او الهام مى‏فرمايد: چشمْ فرو پوشيدن از گناهان، ترس از خداوند عز و جل، شرم، بردبارى، شكيبايى، امانتدارى، راستى و بخشندگى.

امام صادق عليه‏السلام: از جمله آنچه خداوند به موسى عليه‏السلام وحى كرد و در تورات بر او نازل فرمود، اين بود: «من خدايى هستم كه جز من خدايى نيست. خلق را آفريدم و خير را آفريدم و عمل به آن را بر دستان آن كه دوست دارم، جارى ساختم. پس خوشا به حال آن كه خير را بر دستانش جارى مى‏سازم!».

امام صادق عليه‏السلام: فقر، همچون شهادت، در خزانه خداوند است و آن را جز به بندگان مؤمنى كه دوستشان دارد، نمى‏بخشد.

امام صادق عليه‏السلام: در جوانى، سخت در عبادت كوشا بودم. پدرم به من فرمود: «پسركم! كمتر از آنچه مى‏بينم، خودت را رنجه ساز كه خداوند عز و جل هرگاه بنده‏اى را دوست بدارد، از او به كم، خشنود مى‏شود».

امام صادق عليه‏السلام: خداوند عز و جل هرگاه بنده‏اى را دوست بدارد و او اندك كار خيرى انجام دهد، در برابر آن اندك، به او پاداشِ بسيار مى‏دهد و دادن پاداش بسيار در برابر كارِ اندك، بر او سنگين نمى‏آيد.

امام صادق عليه‏السلام: هرگاه خداوند متعال، بنده‏اى را دوست بدارد، فرمانبرى را به او الهام مى‏كند، قناعت را همراهش مى‏سازد، فهم عميق در دين را ارزانى‏اش مى‏دارد و با يقين، او را نيرومند مى‏كند. در نتيجه آن بنده به روزىِ مورد نيازش بسنده مى‏كند و لباس عفّت مى‏پوشد. و هرگاه خداوند، بنده‏اى را دشمن بدارد، مال را محبوبش مى‏گرداند و آرزوهايش را مى‏گستراند و دنياخواهى را به او الهام مى‏كند و او را به هواى نفسش وا مى‏گذارد. در نتيجه، آن بنده بر توسن سركشى مى‏نشيند، دامنه فساد را مى‏گسترانَد و به بندگان، ستم مى‏كند.

امام صادق عليه‏السلام: خداوند، هرگاه بنده‏اى را دوست بدارد، او را از گناهان، حفظ مى‏كند، و بى نيازى‏اش را در جانش قرار مى‏دهد، و پاداشش را برابر چشمانش مى‏نهد.

امام صادق عليه‏السلام: خداوند عز و جلپيامبرش را بر اساس محبّت خود، تربيت كرد و فرمود: «در حقيقت، تو را خويى است والا» و نيز خداوند عز و جلفرمود: «هركه از پيامبر فرمان بَرد، از خداوندْ فرمان برده است» .