من دوستت دارم ، پس دوستدارم باش

امام على عليه‏السلام: از تورات، دوازده آيه برگزيدم و آنها را به عربى ترجمه كردم. اينك، هر روز، سه بار به آنها مى‏نگرم. نخستين آيه اين است: اى آدميزاد! از هيچ سيطره‏اى تا هنگامى كه سيطره من بر تو پايدار است، مترس. سيطره من نيز هميشه پايدار است. دوم: اى آدميزاد! چون مرا يافتى، با هيچ كس اُنس مگير. پس هرگاه مرا خواستى، [مرا]سرشار خواهى يافت و خزانه‏هاى من، همواره سرشار است. سوم: اى آدميزاد! چون مرا يافتى، با هيچ كس اُنس مگير. پس هرگاه مرا خواستى، مرا نزديك و نيكى كننده خواهى يافت. چهارم: اى آدميزاد! من تو را دوست دارم. پس تو نيز مرا دوست بدار. دهم: اى آدميزاد! هر كس، تو را براى خودش مى‏خواهد و من تو را براى خودت مى‏خواهم. پس از من مگريز.

مسكّن الفؤاد ـ در اخبار داوود عليه‏السلام آمده ـ : اى داوود! به اهل زمينِ من خبر ده كه من، دوستدار كسى هستم كه دوستم بدارد، و همنشينِ كسى هستم كه با من همنشينى كند، و مونس كسى هستم كه با ياد من اُنس گيرد، و همراه كسى هستم كه با من همراهى كند، و برگزيننده كسى‏هستم كه مرا برگزيند، و مطيع كسى هستم كه از من اطاعت كند. هر كه به يقين بدانم كه دوستم مى‏دارد، او را مى‏پذيرم‏و چنان دوستش‏خواهم‏داشت كه هيچ يك از خلقم بر او پيشى‏نخواهد گرفت. هر كه مرا به حق بجويد، مرا خواهد يافت و هر كه جز مرا بجويد، مرا نخواهد يافت. اى زمينيان! فريب‏هايى را كه بر آن هستيد، بِهِليد و به سوى كرامت، همراهى، همنشينى و همدمى من بشتابيد و با من اُنس گيريد، تا با شما اُنس گيرم و به دوستى شما بشتابم.

المحجّة البيضاء ـ از وحى خداوند به داوود عليه‏السلام ـ : اى داوود! اگر آنان كه از من رويگردان شده‏اند، مى‏دانستند كه چگونه در انتظارشان هستم و چه مهرى نسبت به آنان دارم و چه‏قدر مشتاقم كه معصيتشان را ترك كنند، از اشتياق من مى‏مردند و در راه محبّتم، بند از بندشان جدا مى‏شد. اى داوود! اين اراده من است درباره كسانى كه از من رويگردان شده‏اند. پس اراده‏ام درباره روى‏آورندگان به من، چگونه است؟ اى داوود! بيشترين نياز بنده به من، هنگامى است كه از من احساس بى نيازى كند. بيشترين مهربانى من به بنده، هنگامى است كه از من رويگردان شود و بيشترين ارجمندى بنده‏ام نزد من، هنگامى است كه به سوى من بازگردد.

روضه‏المحبين ونزهة المشتاقين ـ نيز از وحى خداوند به داوود عليه‏السلام ـ: به جوانان بنى اسرائيل بگو: چرا خود را به ديگرى مشغول مى‏داريد، حال آن كه من مشتاق شما هستم؟ اين جفا چيست؟ اگر آنان كه از من رويگردان شده‏اند، مى‏دانستند كه چگونه در انتظارشان هستم و چه مهرى نسبت به آنان دارم و چه‏قدر مشتاقم كه معصيتشان را ترك كنند، از اشتياق من مى‏مردند و در راه محبّتم، بند از بندشان جدا مى‏شد. اين، اراده من است درباره كسانى كه از من رويگردان شده‏اند. پس اراده‏ام درباره روى‏آورندگان به من، چگونه است؟

إرشاد القلوب: خداوند متعال در يكى از كتاب‏هايش چنين نازل كرده است: «بنده‏ام! به حقّ خودم سوگند كه من تو را دوست دارم. پس به حقّ خودم بر تو، سوگندت مى‏دهم كه مرا دوست بدار».