گريستن يا حالت گريه به خود گرفتن

الأمالى، صدوقـ به نقل از اصبغ بن نُباته ـ: ضرار بن ضمره نَهشَلى بر معاوية بن ابى سفيان درآمد. معاويه به او گفت: على را برايم وصف كن. ضرار گفت: مرا معاف بدار. معاويه گفت: نه، وصفش كن. ضرار گفت: رحمت خدا بر على باد!. به خدا سوگند، او بسيار بيدار بود و كم مى خفت. شب و روز، كتاب خدا را تلاوت مى كرد. جان خويش را براى خداوند، در طَبَق اخلاص نهاده بود و در پيشگاه او اشك مى ريخت. هيچ دربانى نداشت و كيسه هاى زر و سيم را از ما دريغ نمى كرد [تا براى خود بيندوزد]. بر نازْبالش تكيه نمى زد و جامه درشت [و زِبر] را زُمُخت [و خشن]نمى دانست. كاش آن هنگام كه شب، پرده هاى سياهش را فرو مى آويخت و ستارگانش غروب مى كردند و او در محرابش مى ايستاد، مى ديدى اش كه چگونه محاسنش را در دست گرفته است و چونان مار