مستجاب شدن نفرين يونس بن عمّار در حقّ همسايه مردم آزارش
2 حدیث
كتاب من لا يحضره الفقيه عن يونس بن عمّار:شَكَوتُ إلى أبي عَبدِ اللّهِ عليه السلام رَجُلاً كانَ يُؤذيني، فَقالَ: اُدعُ عَلَيهِ. فَقُلتُ: قَد دَعَوتُ عَلَيهِ. فَقالَ: لَيسَ هكَذا، ولكِن، أقلِع عَنِ الذُّنوبِ، وصُم وصَلِّ وتَصَدَّق، فَإِذا كانَ آخِرُ اللَّيلِ فَأَسبِغِ الوُضوءَ، ثُمَّ قُم فَصَلِّ رَكعَتَينِ، ثُمَّ قُل وأنتَ ساجِدٌ: اللّهُمَّ إنَّ فُلانَ بنَ فُلانٍ قَد آذاني، اللّهُمَّ أسقِم بَدَنَهُ، وَاقطَع أثَرَهُ، وَانقُص أجَلَهُ، وعَجِّل لَهُ ذلِكَ في عامِهِ هذا.
قالَ: فَفَعَلتُ، فَما لَبِثَ أن هَلَكَ. ۱
كتاب من لا يحضره الفقيهـ به نقل از يونس بن عمّار ـ: از مردى كه مرا آزار مى داد، به امام صادق عليه السلام شكايت بردم.
فرمود: «نفرينش كن».
گفتم: نفرينش كرده ام.
فرمود: «همين طورى نه؛ بلكه از گناهان، دست بشوى و روزه بگير و نماز بگزار و صدقه بده و آخر شب كه شد، وضوى كاملى بساز و بِايست و دو ركعت نماز بخوان. سپس در حال سجده بگو: بار خدايا! فلانى پسر فلانى، مرا آزار مى دهد. بار خدايا! بدنش را بيمار گردان و نشانى از او بر جاى مگذار و عمرش را بكاه و همين امسال، او را از ميان بردار».
چنين كردم و ديرى نگذشت كه او هلاك شد.
۱.كتاب من لا يحضره الفقيه: ج 1 ص 559 ح 1546، المقنعة: ص 223، مكارم الأخلاق: ج 2 ص 121 ح 2328، بحار الأنوار: ج 91 ص 358 ح 19.
الكافي عن يونس بن عمّار:قُلتُ لِأَبي عَبدِ اللّهِ عليه السلام: إنَّ لي جارا مِن قُرَيشٍ مِن آلِ مُحرِزٍ، قَد نَوَّهَ بِاسمي وشَهَّرَني كُلَّما مَرَرتُ بِهِ. قالَ: هذَا الرّافِضِيُّ يَحمِلُ الأَموالَ إلى جَعفَرِ بنِ مُحَمَّدٍ.
قالَ: فَقالَ لي: اُدعُ اللّهَ عَلَيهِ إذا كُنتَ في صَلاةِ اللَّيلِ، وأنتَ ساجِدٌ فِي السَّجدَةِ الأَخيرَةِ مِنَ الرَّكعَتَينِ الاُولَيَينِ، فَاحمَدِ اللّهَ عز و جل ومَجِّدهُ وقُل:
اللّهُمَّ إنَّ فُلانَ بنَ فُلانٍ قَد شَهَّرَني ونَوَّهَ بي وغاظَني وعَرَّضَني لِلمَكارِهِ، اللّهُمَّ اضرِبهُ بِسَهمٍ عاجِلٍ تَشغَلهُ بِهِ عَنّي، اللّهُمَّ وقَرِّب أجَلَهُ، وَاقطَع أثَرَهُ، وعَجِّل ذلِكَ يا رَبِّ السّاعَةَ السّاعَةَ.
قالَ: فَلَمّا قَدِمنَا الكوفَةَ قَدِمنا لَيلاً،
الكافىـ به نقل از يونس بن عمّار ـ: به امام صادق عليه السلام گفتم: همسايه اى دارم از قريش، از خاندان مُحرِز، كه مرا انگشت نماى خلق ساخته است و هرگاه بر او مى گذرم، مى گويد: اين رافضى، اموال را به جعفر بن محمّد مى دهد.
فرمود: «در نماز شبت، او را نفرين كن. هرگاه به سجده رفتى، در سجده آخر از دو ركعت اوّل، خداوند عز و جل را حمد و تمجيد كن و بگو: خداوندا! فلانى پسر فلانى، مرا انگشت نما و شهره مردم ساخته و به خشمم آورده و در معرض خطرات، قرارم داده است. خداوندا! او را هر چه زودتر به تير [غيب] گرفتار كن تا از من بازَش دارى. خداوندا! اجلش را نزديك كن و نشانى از او به جا نگذار، هر چه زودتر ـ اى پروردگار ـ هم اكنون، هم اكنون».
به كوفه كه آمديم، شب بود. از خانواده اش درباره آن مرد پرسيدم. گفتند:
۱.الكافي: ج 2 ص 512 ح 3، بحار الأنوار: ج 47 ص 361 ح 74.