حدیث دربارهامامان

رسول اللّه صلى الله عليه و آله:الإِمامُ العادِلُ لا تُرَدُّ دَعوَتُهُ. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:پيشواى عادل، دعايش رد نمى شود.

۱.مسند ابن حنبل: ج 3 ص 449 ح 9731، المصنّف لابن أبي شيبة: ج 7 ص 571 ح 1 كلاهما عن أبي هريرة، كنزالعمّال: ج 6 ص 10 ح 14614؛ عوالي اللآلي: ج 1 ص 114 ح 29 عن أبي هريرة.

کلیدواژه‌ها روزه حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عبادی میهمانی خدا +4 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

امام رضا عليه السلام:امام، نشانه هايى دارد: عالم ترين مردم است. دعايش مستجاب مى شود و حتّى اگر تخته سنگى را نفرين كند، تخته سنگ دو نيم مى شود.

امام صادق عليه السلام:خداوند، ما را به خودمان وا نمى گذارد. اگر ما را به خود وا مى گذاشت، ما نيز مانند توده مردم بوديم، در حالى كه ما كسى هستيم كه خداوند عز و جل فرموده است: «مرا بخوانيد تا پاسختان دهم» .

الكافىـ به نقل از كناسى، از امام صادق عليه السلام: حسن بن على عليه السلام براى گزاردن عمره خارج شد و يكى از فرزندان زبير كه معتقد به امامت او بود، ايشان را همراهى مى كرد. در يكى از آبگاه ها، در نخلستان خشكيده اى كه از بى آبى خشك شده بود، فرود آمدند. زير يك نخل براى [امام]حسن عليه السلام فرش انداختند و رو به روى آن، زير نخل ديگرى براى آن زبيرى فرش پهن كردند. زبيرى سرش را بالا كرد و گفت: كاش اين نخلستان، خرمايى مى داشت و از آن مى خورديم! [امام]حسن عليه السلام به او فرمود: «هوس خرما كرده اى؟». زبيرى گفت: آرى. امام عليه السلام دست به سوى آسمان برداشت و به سخنى دعا كرد كه من آن را نفهميدم. در حال، نخل، سبز شد و به حال اوّلش برگشت و برگ و خرما برآورد. ساربانى كه شتر از او كرايه كرده بودند، گفت: به خدا كه جادوست! [امام] حسن عليه السلام فرمود: «واى بر تو! جادو نيست؛ بلكه دعاى پسر پيامبر است كه مستجاب شده است». پس بالاى نخل رفتند و هر چه خرما داشت، چيدند و همه را كفايت كرد.

المناقب، ابن شهر آشوبـ به نقل از اسحاق و اسماعيل و يونس، پسران عمّار ـ: صورت يونس را لك سفيدى فراگرفت. امام صادق عليه السلام به پيشانى او نگاه كرد و دو ركعت نماز خواند و سپس حمد و ثناى خداوند را به جاى آورد و بر پيامبر صلى الله عليه و آله و خاندان او صلوات فرستاد. آن گاه گفت: «اى خدا، اى خدا، اى خدا! اى مهرگستر، اى مهرگستر، اى مهرگستر! اى مهربان، اى مهربان، اى مهربان! اى مهربان ترينِ مهربانان! اى شنونده دعاها! اى دهنده خوبى ها! بر محمّد و بر خانواده پاك و نيك او درود فرست و بدى دنيا و بدى آخرت را از من بگردان و اين حال كه دارم، از من بِبَر؛ چرا كه اين صحنه مرا ناراحت و اندوهگين ساخت». به خدا سوگند، هنوز از مدينه خارج نشده بوديم كه آن سفيدى از صورت او مثل نخاله فرو ريخت و از بين رفت. حَكَم بن مسكين گفت: من خودم لك سفيد را در صورتش ديدم؛ امّا وقتى برگشت، اثرى از آن در صورتش نبود.

الكافىـ به نقل از عبد اللّه بن مغيره ـ: عبد صالح (موسى بن جعفر عليه السلام) در مِنا بر زنى گذشت كه گريه مى كرد و فرزندانش نيز گرد او مى گريستند، و ماده گاوشان مرده بود. امام عليه السلام نزديك آن زن شد و فرمود: «چرا گريه مى كنى، اى كنيز خدا؟». گفت: اى بنده خدا! من كودكانى يتيم دارم، و ماده گاوى داشتم كه زندگى خودم و فرزندانم با آن مى گذشت. اكنون، آن گاو مرده و من و فرزندانم بى كس و بيچاره مانده ايم. امام عليه السلام فرمود: «اى كنيز خدا! مى خواهى آن را برايت زنده گردانم». به زن الهام شد كه بگويد: آرى، اى بنده خدا! امام عليه السلام به كنارى رفت و دو ركعت نماز گزارد. سپس دستش را كمى بالا برد و لبانش را جنباند. آن گاه برخاست و گاو را صدا زد و با سيخى ـ يا با پايش ـ به او زد. گاو برخاست و ايستاد. زن با ديدن گاو، فرياد كشيد و گفت: به خداى كعبه سوگند، اين مرد، عيسى بن مريم است! امام عليه السلام قاطى مردم شد و به ميان آنها در آمد و رفت.

امام جواد عليه السلام:پس از آن كه مأمون، على بن موسى الرضا عليه السلام را ولى عهد خود كرد، خشك سالى شد. عدّه اى از اطرافيان مأمون و بدخواهان [امام] رضا مى گفتند: بنگريد، از وقتى على بن موسى آمده و ولى عهد ما شده، باران بر ما بند آمده است! اين سخن ها به گوش مأمون رسيد و بر او سخت آمد و به [امام]رضا عليه السلام گفت: باران، بند آمده است. كاش دعا كنيد كه خداوند عز و جل بر مردم بباراند. [امام] رضا عليه السلام فرمود: «باشد». مأمون گفت: چه وقت اين كار را مى كنيد؟ و آن روز، جمعه بود. فرمود: «روز دوشنبه؛ چون ديشب پيامبر خدا، در حالى كه امير مؤمنان على عليه السلام نيز با او بود، به خوابم آمد و فرمود: فرزندم! منتظر روز دوشنبه باش و [در آن]روز به صحرا برو و طلب باران كن. به زودى، خداوند متعال به آنان باران خواهد داد. و مردم را از حالشان كه [خود]نمى دانند و خداوند، تو را از آن آگاه مى سازد، خبر ده تا آگاهى آنان از برترى تو و جايگاهت در نزد پروردگارت بيشتر شود». چون دوشنبه رسيد، [امام عليه السلام] به صحرا رفت و خلايق به تماشا بيرون آمدند. ايشان بر منبر رفت و خداوند را ستود و ثنايش گفت. آن گاه فرمود: «بار خدايا! اى خداوندگار من! تو حقّ ما اهل بيت را بزرگ دانستى و اين مردمان، همچنان كه تو فرمودى، به ما متوسّل گشته اند و فضل و رحمت تو را اميدوارند و نواخت و نعمت تو را چشم مى دارند. پس، بر آنان بارانى سودمند و فراگير فرو بار، بى درنگ و بى زيان، و بارش آن، پس از آنى آغاز گردد كه از اين اجتماع به خانه ها و منازلشان بازگشتند». سوگند به آن كه محمّد را به حق پيامبر كرد، بادها در هوا ابرها را به هم بافتند و رعد و برق آغاز شد و مردم طورى به حركت در آمدند كه گويا مى خواهند خود را از باران دور كنند. [امام] رضا عليه السلام فرمود: «آرام باشيد، اى مردم! اين ابر، براى شما نيست. آن براى مردم فلان شهر است». پس، ابر عبور كرد و رفت. سپس ابر ديگرى آمد و رعد و برق مى زد. مردم دوباره به حركت در آمدند. ايشان فرمود: «آرام باشيد، كه اين نيز براى شما نيست. اين براى مردم بهمان شهر است». به همين ترتيب، ده ابر آمد و عبور كرد و هر بار على بن موسى الرضا عليه السلام مى فرمود: «آرام باشيد. اين ابر براى شما نيست. براى اهالى فلان شهر است». [سرانجام،] يازدهمين ابر آمد. فرمود: «اى مردم! اين، ابرى است كه خداوند عز و جلآن را براى شما فرستاده است. پس، خدا را بر لطفى كه در حقّ شما فرمود، سپاس گوييد و برخيزيد و به خانه ها و منازلتان برويد، و اين ابر، بر فراز سر شما خواهد بود و نخواهد باريد تا آن گاه كه به منزل هاى خود برويد. سپس خير و بركتى كه در خور بزرگوارى و شُكوه خداوند متعال است، به شما خواهد رسيد». و از منبر به زير آمد و مردم رفتند. ابر نباريد تا آن كه مردم نزديك خانه هايشان رسيدند. در اين هنگام، باران سيل آسا فرو باريد و رودخانه ها و كانال ها و آبگيرها و دشت ها را پر كرد، و مردم مى گفتند: گوارا باد كرامات خداوند عز و جل بر فرزند پيامبر خدا!

دلائل الإمامةـ به نقل از قاسم بن علاء ـ: به صاحب الزمان عليه السلام سه نامه درباره سه مطلب نوشتم و [نيز] به ايشان خبر دادم كه سنّم بالا رفته و فرزندى ندارم. ايشان آن سه مطلب مرا پاسخ داد؛ امّا درباره فرزند، جوابى به من نداد. براى بار چهارم، نامه اى نوشتم و از ايشان تقاضا كردم كه دعا كند خداوند به من فرزندى روزى كند. ايشان پاسخم را داد و درباره حوايجم نوشت و مرقوم فرمود: «بار خدايا! به او فرزند پسرى روزى كن كه چشمش را بدو روشن گردانى، و اين بچه اى را كه در شكم است، وارث او گردان». نامه را كه دريافت كردم، نمى دانستم بچه اى در راه دارم. نزد كنيزم رفتم و در اين باره از او پرسيدم. به من گفت كه عيب و علّتش (نازايى اش) برطرف شده است، و پسرى زاييد.