حدیث دربارهكسى كه دعايش مستجاب نمى شود

الكافي عن عمر بن يزيد:قُلتُ لِأَبي عَبدِ اللّهِ عليه السلام: رَجُلٌ قالَ: لَأَقعُدَنَّ في بَيتي ولاَُصَلِّيَنَّ ولَأَصومَنَّ ولَأَعبُدَنَّ رَبّي، فَأَمّا رِزقي فَسَيَأتيني. فَقالَ أبو عَبدِ اللّهِ عليه السلام: هذا أحَدُ الثَّلاثَةِ الَّذينَ لا يُستَجابُ لَهُم. ۱
الكافىـ به نقل از عمر بن يزيد ـ: به امام صادق عليه السلام گفتم: مردى گفت: در خانه ام مى نشينم و به نماز و روزه و عبادت پروردگارم مى پردازم. روزى ام هم خودش مى رسد. امام صادق عليه السلام فرمود: «اين، يكى از همان سه نفرى است كه دعايشان مستجاب نمى شود».
۱.
الكافي: ج 5 ص 77 ح 1

احادیث دیگر این موضوع

۸
امام صادق عليه السلامـ از جمله جواب هاى ايشان به صوفيان ـ: خداوند ـ تبارك و تعالى ـ در چند جاى كتابش مى فرمايد: «همانا او اسرافكاران را دوست ندارد» . پس، مردم را از زياده روى نهى فرمود، و از تنگ گرفتن هم نهى فرموده است؛ بلكه حدّ ميان اين دو را بايد برگزيد. نبايد هر چه دارد، بدهد، آن گاه دعا كند كه خداوند روزى اش دهد، كه دعايش به اجابت نمى رسد؛ به دليل حديثى كه از پيامبر صلى الله عليه و آله رسيده است كه فرمود: «چند دعاست كه از امّت من به اجابت نمى رسد: نفرين شخص به پدر و مادرش و نفرين شخص به بدهكارش كه مال او را خورده است و او براى پولى كه به او داده، نوشته و گواهى نگرفته است و نفرين شخص به همسرش، در حالى كه خداوند اختيار طلاقش را به دست او داده است و دعاى مردى كه در خانه اش بنشيند و بگويد: پروردگارا! به من روزى ده. و به دنبال تحصيل روزى نرود. خداوند عز و جل به او مى فرمايد: بنده ام! آيا من بدنى سالم براى طلب روزى و سفر به تو ندادم تا هم ميان من و خودت براى پيروى از فرمانم در طلب روزى، عذر داشته باشى و هم سربار خانواده ات نباشى. پس [اكنون]اگر خواستم، به تو روزى مى دهم و اگر خواستم، بر تو تنگ مى گيرم، و تو را در نزد من عذرى نيست و دعاى مردى كه خداوند ثروت فراوان به او روزى كرده و او همه آنها را خرج كند و آن گاه دعا كند كه: خدايا! به من روزى ده. پس خداوند عز و جلمى فرمايد: مگر تو را روزىِ گسترده ندادم؟ پس چرا در آن، چنان كه تو را فرمان دادم، ميانه روى نكردى و زياده روى نمودى، با اين كه تو را از زياده روى نهى كرده بودم؟؛ و دعاى شخص براى قطع صله رحم».
كتاب من لايحضره الفقيهـ به نقل از وليد بن صبيح ـ: خدمت امام صادق عليه السلام بودم كه نيازمندى، نزد ايشان آمد و امام عليه السلام چيزى به او داد. سپس نيازمند ديگرى آمد و باز امام عليه السلام چيزى به او داد. آن گاه ديگرى آمد و به او هم عطا كرد. چهارمى آمد. امام عليه السلام فرمود: «خدايت گشايش دهاد!». سپس فرمود: «انسان اگر ثروتى بالغ بر سى يا چهل هزار درهم داشته باشد و بخواهد آن را تا درهم آخر در راه حقّش بدهد، مى تواند؛ امّا در آن صورت، خودش بى پول مى ماند و از جمله آن سه نفرى خواهد بود كه دعايشان پذيرفته نمى شود». گفتم: آن سه نفر كيان اند؟ فرمود: «يكى از آنان، مردى است كه مالى دارد و آن را نابه جا انفاق (خرج) مى كند. سپس مى گويد: خدايا! روزى ام را برسان. پس پروردگار عز و جل مى فرمايد: مگر روزى ات ندادم؟. دوم، مردى است كه در خانه اش نشسته است و به دنبال روزى نمى رود و مى گويد: خدايا! روزى ام را برسان. پس پروردگار عز و جلمى فرمايد: مگر راهى را جهت طلب روزى برايت قرار ندادم؟. و سوم، مردى است كه زنش او را آزار و اذيّت مى كند و او مى گويد: خدايا! مرا از دست اين زن برهان. پس خداوند عز و جلمى فرمايد: مگر اختيار طلاق او را به تو ندادم؟».
مجمع البيانـ به نقل از عمرو بن زيد ـ: امام صادق عليه السلام فرمود: «من براى تحصيل معاشم ـ كه خداوند، خود، آن را تضمين كرده است ـ تلاش مى كنم و اين تلاشم فقط از آن روست كه مى خواهم خداوند ببيند من براى طلب حلال مى كوشم. مگر نشنيده اى سخن خداوند ـ عزّ اسمه ـ را كه: «چون نماز به پايان رسيد، در زمين پراكنده شويد و از فضل خدا بجوييد» ؟ به نظر تو، اگر مردى به اتاقى برود و درِ آن را به روى خود گِل بگيرد و آن گاه بگويد: روزى ام به من مى رسد، به راستى چنين خواهد شد؟ بدان كه او يكى از آن سه نفرى است كه دعايشان مستجاب نمى شود». گفتم: آن سه نفر كيان اند؟ فرمود: «مردى كه زنش نزد اوست و وى را نفرين كند، نفرينش مستجاب نمى شود؛ چرا كه اختيار زنش در دست اوست و اگر بخواهد، مى تواند طلاقش دهد. مردى كه از ديگرى طلبكار باشد و بر آن گواه نگيرد و آن مرد، حقّ او را انكار نمايد و آن شخص نفرينش كند. نفرين او هم مستجاب نمى شود؛ زيرا دستورى را كه [در نوشتن و گرفتن شاهد] به او داده شده، ترك كرده است. و مردى كه ثروتى دارد و در خانه اش مى نشيند و به راه نمى افتد و تلاش نمى كند، تا اين كه هر آنچه را دارد، مى خورد، سپس دعا مى كند؛ دعاى چنين كسى نيز [براى روزى]مستجاب نمى شود».