داوود بن كثير رقّى

1 حدیث
قرب الإسناد عن الحسين بن يسار:قَرَأتُ كِتابَهُ [أيِ الإمامِ الرِّضا عليه السلام] إلى داوُودَ بنِ كَثيرٍ الرِّقِّيِّ ـ وهُوَ مَحبوسٌ وكَتَبَ إلَيهِ يَسأَلُهُ الدُّعاءَ ـ فَكَتَبَ: بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ، عافانَا اللّهُ وإيّاكَ بِأَحسَنِ عافِيَةٍ فِي الدُّنيا وَالآخِرَةِ بِرَحمَتِهِ، كَتَبتُ إلَيكَ وما بِنا مِن نِعمَةٍ فَمِنَ اللّهِ، لَهُ الحَمدُ لا شَريكَ لَهُ. ۱
قرب الإسنادـ به نقل از حسين بن يسار ـ: نامه ايشان (امام رضا عليه السلام) به داوود بن كثير رِقّى را در پاسخ نامه او ـ كه از زندان براى امام عليه السلام نوشته و درخواست دعا كرده بود ـ خواندم. ايشان نوشته بود: «به نام خداوند بخشاينده مهربان. خداوند، به رحمت خويش، ما و تو را در دنيا و آخرت، از بهترين عافيت (آسايش)، برخوردار گرداند! اين نامه را به تو نوشتم و [بدان كه]هر نعمتى كه داريم، از خداست. ستايش، از آنِ اوست كه بى انباز است».
۱.قرب الإسناد: ص 394 ح 1384، بحار الأنوار: ج 49 ص 269 ح 12.